حديث بيست و پنجم معاوية بن عمّار از امام صادق عليه السّلام و ايشان از پدران گرامى خود عليهم السّلام نقل كرد كه رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم فرمود : هنگامى كه روز قيامت فرا رسد ، گروهى را بر منبرهايى از نور مىآورند كه چهره‌هايشان همچون ماه شب چهارده مىدرخشد و اوّلين و آخرين [ آفريدگان ] به حال آنها غبطه مىخورند . در اين لحظه ، رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم سكوتى كرد و در ادامه ، سه بار همين عبارت را تكرار فرمود . عمر بن خطاب عرض كرد : پدر و مادرم به فدايت ، آيا اينها شهدا هستند ؟ پيامبر صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم فرمود : اينها شهدا هستند ، اما نه آن شهدايى كه شما گمان مىكنيد . گفت : اوصيا هستند ؟ حضرت فرمود : اينها اوصيا هستند ، اما نه اوصيايى كه شما خيال مىكنيد . گفت : آيا از اهل آسمانند يا اهل زمينند ؟ پيامبر صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم فرمود : از اهل زمينند . گفت : پس به من بگو اينها چه كسانى هستند ؟ رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم با دستش به على عليه السّلام اشاره كرد و فرمود : اين و شيعيانش هستند . هيچ كس نسبت به او بغض و كينه نمىورزد ، مگر از قريش ، آن كه حرامزاده است و از انصار ، آن كه يهودى است و از عرب ، آن كه حرامزاده باشد و از ساير مردم ، آن كه كسى كه اهل شقاوت و بدبختى است . اى عمر ، دروغ مىگويد كسى كه گمان مىبرد دوستدار من است ، در حالى كه نسبت به على عليه السّلام بغض و كينه دارد .