حديث بيست و چهارم سدير گفت : به امام صادق عليه السّلام عرض كردم : فدايت شوم اى پسر رسول خدا ، آيا مؤمن از مردن ( قبض روحش ) كراهت دارد ؟ فرمود : نه ، [ بلكه ] آن زمان كه ملك الموت براى قبض روح مؤمن مىآيد ، مؤمن بىتابى مىكند . ملك الموت به او مىگويد : اى ولىّ خدا ، بىتابى مكن . سوگند به آن خدايى كه محمّد صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم را به حقّ به پيامبرى مبعوث فرمود ، من نسبت به تو ، از پدرى مهربان نسبت به فرزندش ، دلسوزتر و نيكوكارترم . چشمهايت را باز كن و ببين . [ در اين هنگام ] وجود مبارك رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم ، امير المؤمنين عليه السّلام ، فاطمه زهرا عليها السّلام ، امام حسن مجتبى و امام حسين عليهما السّلام و ساير ائمه هدى عليهم السّلام برايش نمايان مىشوند و به او گفته مىشود اينها دوستان تو هستند . پس چشمهايش را مىگشايد و مىنگرد و به روحش از جانب عرش ندا داده مىشود : « اى [ صاحب ] نفس مطمئنّه ، به سوى محمّد و اهل بيت آن حضرت صلوات اللَّه عليه و آله و سلّم باز گرد و به بهشتم داخل شو » . [ در اين لحظه ] براى مؤمن ، چيزى خوشايندتر از اين نيست كه روح از بدنش خارج شود و به آن منادى بپيوندد .