از جانب خداى خود بهره‌مند شده‌اند و اسبان جنيبت آنها بصدائى ترنم كنند كه گوشها نوائى به آن خوبى نشنيده و ابرهائى آنها را سايه افكند و بر آنها زعفران و مشك فرو ريزد ، اسبان بين باغهاى اين بهشت شيهه كشند و ناقه‌هاى آنها بين توده‌هاى زعفران براى خود راه باز كنند و بر روى لؤلؤ و مرجان بدون ناراحتى و با وقار و آرامش پايكوبى نموده و آنان را كوفته و پايمال گردانند و خازنان بهشت با ميوه و ريحان آنان را پيشواز كنند و نسيمى ملايم از جانب عرش پروردگار بر آنها مىوزد و ياسمين و بابونه بر آنها مىافشاند سپس بسوى درب آن ميروند و دربان خلد برين به روى آنها درب را ميگشايد و در درگاه بهشت نخست در برابر خداوند بزرگ به خاك مىافتند ، در چنين حالى يزدان به آنان مىگويد سرهاى خويش را برافرازيد كه من رنج بندگى را از شما برداشتم و در بهشت مينوسرشت خويش شما را جاى دادم و اى احنف اگر پس پشت بگذارى و از دست بدهى آنچه را كه در اول گفتار خود گفتم با پيراهنى از قطران و در ميان روغن سياه بد بو و لزج و آب گرم جوشان سرگردان خواهى بود و شراب جوش آمده خواهى نوشيد و چقدر آن روز در آتش گوشتهاى بريان شده و چهره‌هاى شكسته شده و زشت صورتان