حديث سى و دوم مسعدة بن صدقه گفت : از امام صادق عليه السّلام در مورد شيعيانشان سؤال شد . حضرت فرمود : شيعهء ما كسى است كه انجام كارهاى نيك را جلو مىاندازد و از انجام كارهاى زشت پرهيز مىكند . او زيبايى را آشكار مىسازد و با رغبتى كه به رحمت خداى بزرگ دارد ، به سوى كارهاى بزرگ مىشتابد . اين چنين شخصى از ماست و [ مسيرش ] به سوى ماست و [ در بهشت نيز ] با ماست ، هر كجا كه باشيم . حديث سى و سوم اصبغ بن نباته گفت : روزى على عليه السّلام از خانه بيرون آمد ، در حالى كه ما گرد هم بوديم . پس فرمود : شما كيستيد . و براى چه جمع شده‌ايد ؟ عرضه داشتيم : يا امير المؤمنين ، ما گروهى از شيعيان تو هستيم . فرمود : پس چرا نشانه شيعه را در شما نمىبينم ؟ عرضه داشتيم : نشانه شيعه چيست ؟ فرمود : در اثر كم خوابى براى نماز شب ، چهره‌هايشان زرد شده ، چشمهايشان از ترس خدا كم سو و اشكبار گشته و لبهايشان در اثر روزه ، خشكيده است ، بر آنها گرد و غبار فروتنان نشسته است .