حديث بيست و پنجم امام محمّد باقر عليه السّلام به جابر فرمود : اى جابر ، همانا شيعهء على عليه السّلام كسى است كه صدايش از گوشش تجاوز نمىكند و دشمنىاش از بدنش به ديگرى نمىرسد . دشمن ما را مدح و ستايش نمىكند ، به كسى كه بغض و كينه ما را دارد ، نمىپيوندد و با كسى كه بر ما عيب مىگيرد همنشينى نمىكند . شيعهء على عليه السّلام كسى است كه همچون سگ زوزه نمىكشد ، همچون كلاغ طمع نمىورزد و اگر از گرسنگى هم بميرد ، چيزى از مردم ( غير از برادران دينىاش ) درخواست نمىكند . آنها زندگى محقّرى دارند و خانه بدوشند . اگر [ جايى ] حضور داشته باشند ، كسى آنها را نمىشناسد ، و اگر غايب باشند ، كسى سراغ آنها را نمىگيرد ، اگر مريض شوند ، كسى به عيادتشان نمىرود و اگر از دنيا بروند ، كسى بر جنازهء آنها حاضر نمىشود . آنان در درون قبرهايشان يك ديگر را زيارت مىكنند . جابر گفت ، به امام عرض كردم : در كجا اينان را بجويم ؟ فرمود : در اطراف زمين و در ميان بازارها ، و اين ، فرمايش خداى بزرگ است كه [ در بارهء اين گروه ] مىفرمايد : « نسبت به مؤمنين فروتن هستند و در برابر كافران ، سرفراز و با عزّتند » . حديث بيست و ششم مفضّل بن قيس گفت : امام جعفر صادق عليه السّلام به من فرمود :