اراضى رى قرار دارد ، از كثرت باران خراب شد و رخنه‌اى در آن پديد آمد . به جهت تعمير و اصلاح آن ، اطرافش را مىكندند ، پس به سردابه‌اى كه مدفنش بود برخوردند . هنگامى كه وارد سرداب شدند ، ديدند كه جثّهء او همچنان تر و تازه ، با بدن عريان و مستور العورة باقى مانده و در انگشتانش اثر خضاب ديده مىشود . در كنارش نيز تارهاى پوسيدهء كفن ، به شكل فتيله‌هايى روى خاك قرار گرفته است . اين خبر به سرعت در تهران منتشر شد و به گوش سلطان وقت رسيد . وى با جمعى از بزرگان و امناى دولت ، به جهت مشاهدهء حضورى به محلّ آمدند . جمعى از علما و اعيان داخل سرداب شدند و صدق قضيه را به رأى العين مشاهده كردند . پس از آن ، وى ، دستور تعمير و تجديد بنا و تزئينات آن بقعه را صادر كرد . » « 1 » صاحب روضات كه در آن زمان 12 ساله بوده مىنويسد : « من خود بعضى از افرادى را كه در آن واقعه حضور داشتند ملاقات نموده‌ام . » صاحب « تنقيح المقال » نيز همين قضيه را نقل نموده و اضافه مىكند : « چهل سال پيش به سند صحيح از سيد ابراهيم لواسانى - يكى از علماى بزرگ تهران - نقل شده كه وى خود از كسانى بوده است كه

--> ( 1 ) - روضات الجنّات ، ج 6 ، ص 140 ، ريحانة الادب ، ج 3 ، ص 437