مقدمه : محمّد بن علىّ بن حسين بن بابويه قمىّ ، مشهور به « شيخ صدوق » در سال 306 يا 307 ( ه . ق ) در خاندان علم و تقوى در شهر مذهبى قم ، ديده به جهان گشود . پدر بزرگوارش ، علىّ بن حسين بن بابويه قمىّ ، از برجسته‌ترين علما و فقهاى زمان خود بود . او در بازار ، دكّان كوچكى داشت و از طريق كسب و تجارت ، در نهايت زهد و عفاف ، امرار معاش مىكرد . همچنين ، ساعاتى از روز را نيز در منزل ، به تدريس و تبليغ معالم دين و نقل روايات اهل بيت عصمت و طهارت عليهم السّلام مىپرداخت . جلالت شأن و منزلت اين فقيه بزرگوار ، تا بدان پايه رسيد كه حضرت امام حسن عسكرى عليه السّلام ، طى نامه‌اى او را با القابى چون « شيخى » ، « معتمدى » و « فقيهى » مورد خطاب قرار داد . چون اين نامه داراى مضامين بسيار بلندى است و در طى آن ، نكات دقيقى بيان شده كه آگاهى بر آن ، براى سالكين سبيل ولايت كبرويهء مرتضويه ، ضرورى به نظر مىرسد ، لذا متن آن را عينا در اينجا نقل مىكنيم :