او خواهند بود » . 62 . باب در بيان امورى كه حجّت امام عليه السلام را ثابت مىگرداند 747 / 1 . محمد بن يحيى ، از احمد بن محمد ، از ابن ابى نصر روايت كرده است كه گفت : به خدمت ابوالحسن حضرت امام رضا عليه السلام عرض كردم كه : چون امام از دنيا برود ، امامى كه بعد از اوست ، به چه چيز شناخته مىشود ؟ فرمود كه : « امام را علاماتى چند است : از جملهء آنها ، آن است كه از همهء فرزندان پدرش بزرگ‌تر باشد ، و در او فضل ( كه مراد از آن ، صلاح و كمال نفس و علم به شرايع است ) باشد ، و وصيّت ظاهره به او تعلّق گرفته باشد ، و سواران كه وارد شهر مىگردند و مىگويند كه فلان كس به سوى كى وصيّت كرده ، همه كس بگويند كه : به سوى فلان . و سلاح پيغمبر در ميان ما ، به منزلهء تابوت است در ميان بنىاسرائيل ، و امامت با سلاح مىباشد ، در هر جا كه باشد » . 748 / 2 . محمد بن يحيى ، از محمد بن حسين ، از يزيد شَعَر ، از هارون بن حمزه ، از عبدالأعلى روايت كرده است كه گفت : به خدمت امام جعفر صادق عليه السلام عرض كردم كه : آن‌كه بر اين امر مستولى مىشود و آن را ادّعا مىنمايد ، چه حجّت بر او مىتوان آورد كه امامتش معلوم شود ؟ فرمود كه : « از او سؤال مىشود از حلال و حرام خدا » . راوى مىگويد كه : بعد از آن ، حضرت رو به من آورد و فرمود كه : « سه حجّت است كه در كسى جمع نمىشود ، مگر اين‌كه آن كس صاحب امر امامت باشد : يكى آن‌كه سزاوارترين مردمان باشد نسبت به آن كه پيش از او بوده ( يعنى : از همه كس به او نزديك‌تر باشد ) . دويم آن‌كه سلاح رسول صلى الله عليه و آله در نزد او باشد . سيم آن‌كه صاحب وصيّت ظاهره باشد ، كه چون در مدينهء رسول صلى الله عليه و آله يا در شهر او ، وارد شوى ، سؤال كنى ، عامّه مردمان و كودكان را از امامت ، كه فلان كس به سوى كى وصيّت كرده ، بگويند كه : به سوى فلان پسر فلان » . 749 / 3 . على بن ابراهيم ، از پدرش ، از ابن ابى عمير ، از هشام بن سالم و حفص بن بخترى ، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه گفت : به آن حضرت عرض شد كه : امام به چه چيز شناخته مىشود ؟ فرمود : « به وصيّت ظاهره ، و به فضل ( به آن معنى كه مذكور شد ) . به درستى كه امام ، بايد كه چنان باشد كه كسى نتواند كه بر او طعنه زند در باب دهان و شكم و فرج ، كه گفته شود كه : دروغ‌گو است ، و مال‌هاى مردم را مىخورد ، و آنچه شباهت به اين