على بن ابراهيم ، از پدرش ، از عبداللَّه بن عبدالرّحمان اصمّ ، از ابوعبداللَّه بزّاز ، از حَريز روايت كرده است كه گفت : به خدمت امام جعفر صادق عليه السلام عرض كردم كه : فداى تو گردم ، چه كم است بقاى شما اهل بيت و چه نزديك است بعضى از اجل‌هاى ما به بعضى ديگر ، با آن‌كه مردم به شما احتياج دارند ؟ حضرت فرمود : « به درستى كه هر يك از ما را صحيفه‌اى است كه آنچه به آن محتاج است كه در مدّت حيات خويش به آن عمل كند ، در آن صحيفه هست و چون آنچه در آن نوشته از آنچه به آن مأمور گرديده تمام مىشود ، مىفهمد كه اجلش در رسيده ، و وقت آن شده كه به سراى باقى ارتحال فرمايد . پس حضرت پيغمبر صلى الله عليه و آله به نزد او مىآيد و وى را خبر مىدهد كه هنگام وفاتش رسيده و به آنچه از براى اوست در نزد خدا از مثوبات و رفعت درجه ، او را خبر مىدهد . و به درستى كه حضرت امام حسين عليه السلام خواند آن صحيفه را كه به آن حضرت عطا شده بود و در آن ، آنچه به آن حضرت مىرسيد و بايست كه به آن عمل كند ، بيان شده بود با خبر دادن وفات آن حضرت و حال آن‌كه در آن صحيفه ، چيزى باقى مانده بود كه هنوز از قوّه به فعل نيامده بود . پس آن حضرت به سوى قتال و براى جنگ بيرون رفت و آن امور كه باقى مانده بود ، اين بود كه فرشتگان در باب يارى كردن آن حضرت از خدا مسئلت نمودند ، و خدا ايشان را رخصت داد . پس فرشتگان درنگ نمودند كه مستعدّ قتال گردند ، و خويشتن را بسازند ، و اسباب آن را آماده نموده مهيّاى جنگ شوند ، تا آن‌كه حضرت شهيد شد . پس فرشتگان فرود آمدند و حال آن‌كه مدّت جنگ منقطع گرديده ( يا زمان حيات آن حضرت بريده گشته ) و آن حضرت عليه السلام شهيد شده بود . فرشتگان به درگاه خدا عرض كردند كه : اى پروردگار ، ما را رخصت دادى در فرود آمدن به سوى زمين ، و اذن دادى ما را در يارى نمودن آن حضرت ، پس ما فرود آمديم و تو روح مقدّس او را قبض فرموده‌اى ؟ خداى تعالى به سوى ايشان وحى فرمود كه : ملازم قبر او باشيد تا او را ببينيد كه از قبر بيرون آمده ، و در آن هنگام او را يارى كنيد ، و بگرييد بر او و بر آنچه شما را فوت شد از نصرت او ؛ زيرا كه شما مخصوص گرديده‌ايد به نصرت آن حضرت و گريستن بر او . پس فرشتگان گريستند به جهت تعزيه و اندوه بر آنچه ايشان را فوت شد از نصرت آن حضرت و چون از قبر بيرون آيد ( يعنى : در وقت رجعت ) آن فرشتگان ياوران