پروردگار خود را عبادت كن تا تو را مرگ در رسد ، پس آن حضرت چنين كرد . بعد از آن ، نامه را به حضرت محمد بن على عليه السلام داد و آن حضرت مهرى را برگرفت و يافت كه در آن نوشته بود كه مردمان را حديث كن ، و ايشان را فتوا بده ، و البتّه از غير خداى عزّوجلّ مترس ، كه كسى را بر تو راهى و تسلّطى نيست . بعد از آن ، نامه را به پسرش حضرت امام جعفر عليه السلام سپرد و آن حضرت مهرى را برگرفت و يافت كه در آن نوشته بود كه : مردمان را حديث كن ، و ايشان را فتوا بده ، و علوم اهل بيت خود را پهن كن ، و پدران شايستهء خويش را تصديق كن ، و البتّه از غير خداى عزّوجلّ مترس ، و تو در حِرز و امانى ( كه هيچ‌كس تو را ضررى نمىتواند رسانيد ) ، پس آن حضرت ، چنين كرد و آن نامه را به سوى پسرش حضرت امام موسى عليه السلام دفع نمود ، و همچنين حضرت امام موسى آن را مىدهد به آن كسى كه بعد از اوست . بعد از آن ، هميشه همچنين است كه هر يك ، آن را به ديگرى تسليم نمايد ، تا قيام حضرت مهدى آل محمد صلى الله عليه و آله » . 744 / 3 . محمد بن يحيى ، از احمد بن محمد ، از ابن محبوب ، از ابن رئاب ، از ضُريس كُناسى ، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه گفت : حُمران به آن حضرت عرض كرد كه : فداى تو گردم ، مرا خبر ده از آنچه اتّفاق افتاد از امر على و امام حسن و امام حسين عليهم السلام و خروج و قيام كه ايشان به دين خداى عزّوجلّ و آنچه به ايشان رسيد ، از آن‌كه جماعت طاغوت ايشان را كشتند ، و بر ايشان ظفر يافتند ، به مرتبه‌اى كه مقتول و مغلوب شدند . امام محمد باقر عليه السلام فرمود كه : « اى حُمران ، به درستى كه خداى تبارك و تعالى چنان بود كه اين را بر ايشان مقدّر كرده بود ، و قضا و امضاى آن به عمل آمده بود ، و آن را واجب گردانيده بود ، بعد از آن ، جارى ساخت ، پس به واسطهء پيشى گرفتن علم ، اين امر به سوى ايشان از جانب رسول خدا صلى الله عليه و آله على و امام حسن و امام حسين عليهم السلام قيام نمودند ، و به سبب علم ، ساكت شد هر كه ساكت شد از ما » ( و همين حديث با سند مذكور ، و پيش و بعد آن مذكور شد ) . 745 / 4 . حسين بن محمد اشعرى ، از مُعلّى بن محمد ، از احمد بن محمد از حارث بن جعفر ، از على بن اسماعيل بن يقطين ، از عيسى بن مستفاد - / كه ابوموسى ضرير است - / روايت كرده كه گفت : حديث كرد مرا حضرت موسى بن جعفر عليهما السلام و فرمود كه : « به خدمت امام جعفر صادق عليه السلام عرض كردم كه : آيا چنين نبود كه حضرت امير المؤمنين عليه السلام ، نويسندهء وصيّت نامهء خود بود و رسول خدا صلى الله عليه و آله ، بر آن حضرت املاء مىفرمود ، كه او فرمود ، و او