مناجات مىنمود ، و از جملهء آنچه مىگفت اين بود كه : « مرا نمانده است ، مگر يك چيز كه انتظار مىبرم كه اين ملجم مرادى بيايد و آن را به عمل آورد . خداوندا ، شقاوت او را نزديك گردان و مرا به سعادت شهادت برسان . خداوندا ، پيغمبر تو مرا وعده داده بود كه هرگاه من از تو لقاى تو را سؤال كنم ، تو مرا به لقاى خود برسانى . خداوندا ، از دنيا به تنگ آمده‌ام و سعادت لقاى تو را مىخواهم » . و در بعضى از نُسَخ كافى ، به جاى خيّر كه ترجمه و شرح آن مذكور شد ، حيّر به حاى حطّى واقع شده و معنى آن ، اين است كه در آن شب ، متحيّر و سرگشته بود ، امّا نه حيرتى كه اهل دنيا در امور خويش دارند ، بلكه حيران جمال خدا كه در نظر انورش جلوه نموده بود كه ديدهء آن حضرت را از جا به در آورده بود با ديدن امور آخرت و ارواح مقربين ملأ اعلى كه به استقبال روح آن حضرت و غير او و از اوصيا مىآيند ، كه وصى را بالكليّه متوجّه عالم بالا مىنمايند ، كه به هيچ وجه ، متلفت دنيا و امور آن نباشد . و در بعضى از نسخ حيّن با حاء حطّى و نون كلمن واقع شده ، و آن ، مشتق است از حين به كسر حا ، كه به معنى زمان است . و ممكن است كه از حَين به فتح حا باشد كه به معنى هلاكت و مردن است ، و معنى آن اين مىشود كه : وفات آن حضرت در آن شب مقدّر شده بود ، و تقدير خدا البته جارى مىگرديد . و در بعضى از نسخ جبّن ، و جيم و باى ابجد واقع شده كه از جُبن بر وزن قُفل باشد ، و آن به معنى ترس و بى دلى است ، يعنى : كه آن حضرت در آن شب بىدل شده بود و مىترسيد و اگرچه در حديث وارد شده كه چون ام‌ّكلثوم دختر آن حضرت رضى الله عنه احوال آن حضرت را مشاهده نمود و بىآرامى او را ديد ، و عرض كرد كه : اى پدر ، چرا امشب خواب بر تو حرام گرديده و استراحت نمىفرمايى ؟ فرمود كه : « اى دختر ، با شجاعان بسيار جنگ كرده‌ام و خود را به اهوال عظيم افكنده‌ام و هرگز رعبى و ترسى در دلم به هم نرسيده و امشب بسيار ترسانم » . و ليكن با علّت امضاى تقدير و آنچه پيش از آن است ، در ظاهر نمىسازد ، مگر به اعانتى كه به آن منضمّ شود . و در بعضى از نُسَخ غير اين چهار وجه نيز واقع شده ، و ليكن على الظّاهر آنچه در نسخهء اوّل است ، صحيح‌تر است به قرينهء عنوان باب و احاديثى كه بعد از اين مىآيد ) . 676 / 5 . على بن ابراهيم ، از محمد بن عيسى ، از بعضى از اصحاب ما ، از امام موسى