كه : « هر امامى كه نمىداند او را چه مىرسد ، و بازگشت و مآل امر او به سوى چه خواهد بود ، چنين امامى حجّت نيست از براى خدا بر خلائق » . 673 / 2 . على بن ابراهيم ، از محمد بن عيسى ، از حسن بن محمد بن بشّار روايت كرده است كه گفت : شيخى از سنّيان ، كه از اهل قطيعة الرّبيع بود « 1 » در بغداد ، مرا خبر داد و از كسانى بود كه از ايشان نقل مىشد ( يعنى : از معتبرين و عدول بود كه مردم بر او اعتماد داشتند و از او روايت مىكردند ) و محمد مىگويد كه : آن شيخ ، به من گفت كه : ديدم بعضى از آنان را كه شيعيان به فضل ايشان قائل‌اند از اهل بيت پيغمبر ، پس هرگز مثل او را در فضل و عبادتى كه داشته نديدم . به آن شيخ گفتم كه : كه را ديدى ؟ و او را چگونه ديدى ؟ گفت كه : ايّام سندى بن شاهك ما را جمع نمود ( يا در ايّام او ما را جمع كردند ) و ما هشتاد مرد بوديم از مشاهير و اعيان كه به سوى خير و خوبى منسوب بوديم ( كه همه كس ما را به خوبى ياد مىكردند ) ، بعد از آن ما را بر موسى بن جعفر عليه السلام داخل كردند ، پس سندى به ما گفت كه : اى جماعت معتبرين ، به سوى اين مرد نظر كنيد و ببينيد كه آيا آسيبى به او رسيده ؟ زيرا كه مردم گمان مىكنند كه نسبت به او بدى و ناخوشى شده كه موجب هلاك و تلف اوست ، و در اين باب بسيار سخن مىگويند ، و اين منزل و فرش اوست كه مىبينيد ، و بر او توسعه داده‌ايم و تنگ‌گيرى نمىكنيم ، و امير المؤمنين ( يعنى : هارون الرّشيد ) نسبت به او بدى و ناخوشى را اراده ندارد ، و او را براى همين نگاه داشته كه بيايد و با امير المؤمنين گفت‌وگو كند و صحبت بدارد ، و اينك همان است كه مىبينيد ، صحيح و سالم نشسته و هيچ ناخوشى ندارد ، و در تمام امور خويش ، توسعه دارد ( كه در هيچ باب ، بر او تنگ‌گيرى نشده ) ، پس از او بپرسيد . آن شيخ گفت كه : در تمام مجلس قصد و همّت ما مصروف بود در نظر كردن به سوى آن مرد و به سوى فضل و آثار خير و خوبى و نجابت كه در او ظاهر بود و ما را قصدى و همّتى غير از اين نبود . پس موسى بن جعفر عليه السلام فرمود كه : « امّا آنچه ذكر كرد از توسعه و آنچه مانند آن باشد ، بر آن وضعى است كه ذكر كرد ، مگر اين‌كه من شما را خبر مىدهم . اى گروه ، كه مرا زهر خورانيده‌اند در هفت دانه خرما ، و من فردا ( محتضر مىشوم يا ) رنگم سبز مىشود ، و پس فردا مىميرم » .

--> ( 1 ) . محلّى است در بغداد . ( مترجم )