هيچ‌كس ادّعا نكرده كه همهء قرآن را جمع نموده ، چنانچه فرو فرستاده شده ، مگر آن‌كه به غايت دروغ‌گو باشد و آن را چنانچه خدا فرو فرستاده ، جمع و حفظ نكرده ، مگر على بن ابىطالب و امامان بعد از آن حضرت عليهم السلام » . 611 / 2 . محمد بن حسين ، از محمد بن حسين ، از محمد بن سِنان ، از عمّار بن مروان ، از مُنَخَّل ، از جابر ، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه آن حضرت فرمود كه : « هيچ‌كس نمىتواند كه ادّعا نمايد كه تمام قرآن و همهء ظاهر و باطن آن ، نزد اوست ، و آنها را مىداند غير از اوصياى پيغمبر » . 612 / 3 . على بن محمد ، و محمد بن حسن ، از سهل بن زياد ، از قاسم بن ربيع ، از عبيد بن عبداللَّه بن ابىهاشم صَيرفى ، از عمرو بن مُصعب ، از سلمة بن مُحْرِز روايت كرده است كه گفت : شنيدم : از امام محمد باقر عليه السلام كه مىفرمود : « از جمله علم آنچه به ما عطا شده ، تفسير قرآن و احكام آن ، و علم تغيير زمان و انتقال و انقلاب آن از حالى به حالى و از وصفى به وصفى ، و واقعهء تازه يا نوىِ و تازگى آن است . و چون خدا به گروهى خوبى را اراده فرمايد ، ايشان را شنوا گرداند ، و اگر شنوا گرداند ، به گوش‌هاى ظاهرى آن‌كه را كه نمىشنود ، به گوش باطن هر آينه پشت بگرداند و اعراض كند ، به مرتبه‌اى كه گويا نشنيده است » . پس حضرت اندكى ساكت شد بعد از آن فرمود : « و اگر مىيافتيم ظرف‌ها و جاى استراحت و آسايش را ( كه مراد از آن ، دل‌هاى گشاده كه حافظ معارف حقيقيّه است و دلى كه خالى باشد ، از مشاغلى كه مانع از ادراك حقّ و قبول آن باشد ) ، هر آينه مىگفتيم آنچه مىگفتيم ( كه زبان تاب گفتن و گوش طاقت شنيدن آن را ندارد ) ، و خدا يارى خواسته شده است ( كه در همهء امور از او يارى مىجوييم ) . 613 / 4 . محمد بن يحيى ، از محمد بن حسين ، از محمد بن عيسى ، از ابوعبداللَّه مؤمن ، از عبدالأعلى - مولاى آل سام - روايت كرده است كه گفت : شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مىفرمود : « به خدا سوگند ، كه من كتاب خدا را از اوّل تا آخر آن مىدانم ، كه گويا همهء آن در كف دست من نوشته است ، و در آن است خبر آسمان و زمين و خبر آنچه بوده و آنچه خواهد بود . خداى عزّوجلّ فرموده است : « فيه تِبْياناً لِكُلِّ شَيْءٍ » » . ( در باب وجوب ردّ به سوى كتاب خدا و سنّت پيغمبر صلى الله عليه و آله نظير اين حديث مذكور شد ، و مذكور شد كه اين آيه در قرآن نيست ، و با توجيه آن ) .