كرد : « وَ مِنْ ذُرِّيَّتِي » ؛ « و بعضى از فرزندان مرا نيز امام گردان » . خداى تبارك و تعالى فرمود : « لا يَنالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ » « 1 » ؛ « امامت به ستم‌كاران نمىرسد » . پس اين آيه ، امامت هر ستم‌كارى را تا روز قيامت باطل گردانيد ( چه در صدق مشتق مطلقاً ، يا در امثال اين مقامات بقاى مبدأ شرط نيست ) . و امامت در برگزيدگان ، كه از گناهان پاك و پاكيزه‌اند ، قرار گرفت . بعد از آن خداى تعالى ابراهيم عليه السلام را گرامى داشت به اين‌كه امامت را در نسل او ، كه اهل صفوت و طهارت بودند ، قرار داد و فرمود : « وَ وَهَبْنا لَهُ إِسْحاقَ وَ يَعْقُوبَ نافِلَةً وَ كُلًّا جَعَلْنا صالِحِينَ * وَ جَعَلْناهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنا وَ أَوْحَيْنا إِلَيْهِمْ فِعْلَ الْخَيْراتِ وَ إِقامَ الصَّلاةِ وَ إِيتاءَ الزَّكاةِ وَ كانُوا لَنا عابِدِينَ » « 2 » ، يعنى : « و بخشيديم ابراهيم را پسرى اسحاق نام و نبيره‌اى كه يعقوب ، نام داشت ؛ در حالتى كه هر دو محض عطيّه بودند از جانب ما ( يا در حالتى كه يعقوب نبيرهء آن حضرت بود ) . و همهء ايشان را گردانيديم نيكان و شايستگان ، و گردانيديم ايشان را امامان و پيشوايانى چند ، كه مردمان در گفتار و كردار به ايشان اقتدا كنند . و كار ايشان ، اين بود كه مردم را راه راست مىنمودند به فرمان ما و وحى كرديم به سوى ايشان ، كردن نيكويىها و به پا داشتن نماز و دادن زكات را و بودند ما را پرستندگان » ( نه غير ما را ) . پس هميشه امامت در ذريّهء آن حضرت بود كه بعضى از ايشان از بعضى ميراث مىبرد در قرن و زمانى تا آن‌كه خداى عزّوجلّ آن را به پيغمبر ميراث داد و فرمود جلّ و تعالى : « إِنَّ أَوْلَى النَّاسِ بِإِبْراهِيمَ لَلَّذِينَ اتَّبَعُوهُ وَ هذَا النَّبِيُّ وَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ اللَّهُ وَلِيُّ الْمُؤْمِنِينَ » « 3 » ، يعنى : « به درستى كه سزاوارترين مردمان به ابراهيم و دين او ، هر آينه آنانند كه پيروى نمودند او را و ديگر ، اين پيغمبر است و آنان كه ايمان آورده‌اند به او و خدا دوست مؤمنان و سازندهء كار ايشان و يارىدهنده و صاحب اختيار ايشان است » . و اين امامت ، از براى آن حضرت بخصوص ثابت بود . پس آن را به گردن على عليه السلام انداخت به امر خداى عزّوجلّ ، بنابر نشانه‌اى كه عبارت است از آنچه خدا واجب گردانيده در امام و امامت ، در آن حضرت . پس امامت در ذريّهء آن حضرت - كه پاكيزگانند - قرار گرفت و ايشان كسانىاند كه خدا علم و ايمان را به ايشان عطا فرموده به فرمودهء خويش جلّ و علا : « وَ قالَ الَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ وَ الْإِيمانَ لَقَدْ لَبِثْتُمْ فِي كِتابِ اللَّهِ إِلى يَوْمِ الْبَعْثِ » « 4 » ، يعنى : « و گويند آنان كه داده شدند علم و ايمان را كه :

--> ( 1 ) . بقره ، 124 . ( 2 ) . انبيا ، 72 و 73 . ( 3 ) . آل عمران ، 68 . ( 4 ) . روم ، 56 .