فرمان و طاعت ، به يك روش جارى مىشوند ؟ فرمود : « آرى » . 492 / 10 . و به همين اسناد ، از مَروَك بن عُبيد ، از محمد بن زيد طبرى روايت است كه گفت : در خراسان بر بالاى سر امام رضا عليه السلام ايستاده بودم و نزد آن حضرت چند نفر از بنى هاشم بودند و اسحاق بن موسى بن عيسى عباسى در ميان ايشان بود . پس حضرت فرمود كه : « اى اسحاق ، به من خبر رسيده كه مردم مىگويند كه : ما گمان داريم كه همهء مردمان بندگان مايند . نه ، به حق خويشى كه من با رسول خدا دارم ، سوگند مىخورم كه من ، هرگز اين را نگفته‌ام ، و اين را از يكى از پدران خود نشنيده‌ام كه بگويد ، و به من نيز نرسيده از يكى از پدران خود كه اين را گفته باشد ، و ليكن مىگويم كه : مردمان ، بندگان مايند در فرمان‌بردارى و مواليان مايند در باب دين . پس بايد كه آن‌كه حاضر است به غائب برساند » . 493 / 11 . على بن ابراهيم ، از صالح بن سِندى ، از جعفر بن بشير ، از ابو سلمه ، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه گفت : شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مىفرمود : « ماييم آنان كه خدا اطاعت ما را واجب گردانيده ، و مردم را نمىرسد و جائز نيست مگر معرفت ما ، و مردم به جهالتى كه در باب ما داشته باشند ، معذور نباشند . هر كه ما را شناسد ، مؤمن است و هر كه ما را نشناسد و انكار كند ، كافر است . و هر كه ما را نشناسد و انكار نكند ، گمراه است تا برگردد به سوى راه راستى كه خدا بر او واجب گردانيده ، از فرمان‌بردارى ما كه واجب است . پس اگر بميرد با اين گمراهى كه دارد ، خدا به او آنچه خواهد ، مىكند » . 494 / 12 . على ، از محمد بن عيسى ، از يونس ، از محمد بن فُضيل روايت كرده است كه گفت : سؤال كردم او را از بهتر چيزى كه بندگان به وساطت آن به سوى خداى عزّوجلّ تقرب مىجويند فرمود كه : « بهتر چيزى كه بندگان به آن تقرب مىجويند به سوى خداى عزّوجلّ ، اطاعت خدا و اطاعت رسول خدا و اطاعت صاحبان امر از شما است . - امام محمد باقر عليه السلام فرمود كه : دوستى ما ، ايمان و دشمنى ما ، كفر است » . 495 / 13 . محمد بن حسن ، از سهل بن زياد ، از محمد بن عيسى ، از فَضالة بن ايّوب ، از ابان ، از عبداللَّه بن سِنان ، از اسماعيل بن جابر روايت كرده است كه به امام محمد باقر عليه السلام عرض كردم كه : مىخواهم بر تو عرض كنم دين خود را كه خداى عزّوجلّ را به آن دين اطاعت و دين‌دارى مىنمايم . حضرت فرمود : « بيار آنچه دارى » . اسماعيل مىگويد كه : پس عرض كردم كه : شهادت مىدهم كه نيست خدايى مگر خدا ، در حالى كه تنهاست و او را