به عمل آمده ، و صاحبان اجسام‌اند كه به حواس درك مىشوند از صاحبان رنگ و بو و وزن و كيل و پيمانه و آنچه بجنبد بر روى زمين و آنچه آن را در نوردد ؛ از آدميان و جنيان و مرغان و درندگان و غير آن ، از آنچه به حواس ، درك آن ممكن باشد كه از براى خداى تبارك و تعالى در هر يك از آن بداء جائز است ، مادام كه در خارج موجود نباشد . پس هرگاه آن مفهوم كه ادراك مىشود ، در خارج واقع شود ، بدائى نمىباشد و خدا مىكند آنچه را كه خواسته باشد ؛ از بداء و امضا . پس خدا به علم ، همه چيز را دانسته ، پيش از بودن آنها و به مشيت ، صفات و حدود و كيفيت ايجاد آنها را پيش از بروز دادن آنها شناخته كه به آن وضعى كه خواسته ، قرار داد فرموده و به اراده آنها را در رنگ‌ها و صفاتى كه دارند ، تميز داده ، و به حسب اين ، بعضى را از بعضى ممتاز و جدا ساخته و به تقدير ، روزىهاى آنها را معيّن و مقدّر ساخته ، و اول و آخر آنها را به حسب زمان شناخته ، و به قضا ، مكان‌هاى ايشان را براى مردمان ظاهر گردانيده ، و ايشان را بر آن دلالت فرموده ، و به امضا علت‌هاى آن را ( از علت مادى و فاعلى و صورى ) شرح و بيان نموده ، و امر آنها را ظاهر و هويدا كرده و اين ايجاد ( به ترتيب امور شش‌گانه ) تقدير و اندازه‌اى است كه خداوند غالب بر همه چيز و دانا به همهء آنها مقرر فرموده » . 25 . باب در بيان آن‌كه در آسمان و زمين چيزى نمىباشد ، مگر به هفت چيز 385 / 1 . چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند از احمد بن محمد بن خالد ، از پدرش و محمد بن يحيى ، از احمد بن محمد بن عيسى ، از حسين بن سعيد و محمد بن خالد ، همه ، از فَضالة بن ايّوب ، از محمد بن عُماره ، از حريز بن عبداللَّه و عبداللَّه بن مُسكان ، هر دو از امام جعفر صادق عليه السلام كه آن حضرت فرمود كه : « چيزى موجود نمىشود در زمين و نه در آسمان ، خواه از افعال خدا باشد و خواه از افعال بندگان ، مگر به اين خصلت‌هاى هفت گانه كه عبارت است از : مشيت و اراده و قدر و قضا و اذن ( يعنى منع و زجر نفرمودن ) و نوشته ( كه ثبوت در لوح محفوظ است ) و اجل ( كه مراد از آن وقت معين است ) . پس هر كه گمان كند كه قدرت دارد بر آن‌كه يكى از اينها را به هم زند ، يا كم كند ، كافر است » . و على بن ابراهيم ، از پدرش ، از محمد بن حَفص ، از محمد بن عُماره ، از حريز بن عبداللَّه و ابن مُسكان مثل اين را روايت كرده است .