از عبداللَّه بن سِنان ، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه آن حضرت فرمود كه : « خدا را در چيزى بداء به هم نرسيد ، مگر آن‌كه در علم آن جناب بود كه بداء به هم مىرسد و آن را تغيير مىدهد ، پيش از آن‌كه بداء از براى او به هم رسد » . 378 / 11 . از او ، از حسن بن على بن فضّال ، از داود بن فَرقد ، از عمرو بن عثمان جُهَنى ، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت است كه آن حضرت فرمود : « به درستى كه از براى خدا ، بداء نمىشود از جهل » ( يعنى : در آنچه تغيير مىدهد ، جهالتى نداشته كه بعد از آن دانسته باشد ، بلكه تغيير از روى مصلحت است ) . 379 / 12 . على بن ابراهيم ، از محمد بن عيسى ، از يونس ، از منصور بن حازم روايت كرده است كه گفت : از امام جعفر صادق عليه السلام سؤال كردم كه : آيا مىشود كه امروز چيزى موجود شود كه ديروز در علم خدا نبوده باشد ؟ حضرت فرمود : « نه ، هر كه اين سخن را بگويد ، خدا او را خوار و رسوا گرداند » . عرض كردم كه : مرا خبر ده كه آيا چنين نيست كه آنچه بوده و آنچه خواهد بود تا روز قيامت ، همه در علم خدا باشد ؟ فرمود : « بلى ، چنين است و چنين بود پيش از آن‌كه خلائق را بيافريند » . 380 / 13 . على ، از محمد ، از يونس ، از مالك جُهنى روايت كرده است كه گفت : شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مىفرمود : « اگر مردم مىدانستند كه در قول به بداء و اعتقاد داشتن به جواز آن ، چه قدر ثواب است ، از سخن گفتن در آن سستى نمىورزيدند » . 381 / 14 . چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند از احمد بن محمد بن خالد ، از بعضى از اصحاب ما ، از محمد بن عمرو كوفى - برادر يحيى - از مُرازِم بن حكيم كه گفت : شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مىفرمود : « هرگز هيچ پيغمبرى به منصب پيغمبرى نمىرسيد ( يا آن‌كه خدا او را به پيغمبرى نمىفرستاد ) ، تا آن‌كه از براى خدا پنج خصلت اقرار مىكرد و آن : اقرار به بداء است و مشيت و سجود و عبوديت و طاعت » . 382 / 15 . و به همين اسناد ، از احمد بن محمد ، از جعفر بن محمد ، از يونس ، از جَهم بن ابى جَهمه ، از آن‌كه او را حديث كرده ، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه آن حضرت فرمود : « به درستى كه خداى عزّوجلّ محمد صلى الله عليه و آله را خبر داد به آنچه بوده ، از آن زمان كه دنيا بر پا شده ، و به آنچه خواهد بود تا آن‌كه دنيا تمام شود . و خبر داد او را به محتوم از آنها