و اين خلائق را كه موجود كرده ، نه به جهت آن است كه پادشاهى و سلطنت خويش را سخت و محكم سازد ، يا ترسيده باشد كه سلطنتش تمام شود ، يا نقصان پذيرد ، يا خواسته كه به سبب ايشان بر دشمنى كه جنگجو باشد ، يا همتايى كه در باب غلبه معارضه كند ، يا شريكى كه در بزرگى نزاع داشته باشد ، يارى جويد . و ليكن اينها آفريدگانند ، پرورش داده‌شدگان و بندگانىاند ذليل و خوار شدگان . پس پاك و منزه است آن‌كه بر آن گران نيايد آفريدن آنچه آغاز كرده و نه تدبير آنچه آفريده . و به آنچه آفريده ، اكتفا فرموده ( نه از روى عجز و رهگذر سستى ؛ چه قادر است كه در هر دقيقه ، بلكه كم‌تر از صد هزار برابر آنچه آفريده ، بلكه بيشتر ، بيافريند ، و ليكن مصلحت اقتضا نمود كه به همين قدر از خلائق اكتفا نمايد ، چنانچه مىتواند كه از براى هر كسى سه چشم يا بيشتر خلق كند . و ليكن مصلحت مقتضى آن است كه عادتاً دو چشم بيشتر نباشد . و آن حضرت به سوى اين اشاره فرمود كه فرموده ) . دانست آنچه را آفريد ، و آفريد آنچه را دانست ، نه به انديشه در علم حادث . درست دانست آنچه را آفريد ، نه به واسطهء آن به اينها رسيد و نه شبهه‌اى بر او داخل شد در آنچه نيافريد . و ليكن حكمى است درهم بافته و علمى است محكم و استوار ، و كارى است در نهايت متانت . متوحد است به پروردگارى كه در آن شريك ندارد ، و خويش را به يگانگى مخصوص ساخته ، و بزرگى و ستايش را از براى خود خالص گردانيده ، و متفرد است به يگانگى و بزرگوارى و ثنا و مدح . و متوحد است به حمد خلائق ، و اظهار بزرگى نموده به آنچه خلائق او را به بزرگوارى ياد كنند . و برتر است از فرا گرفتن پسران و پاك و پاكيزه است از ملامست و مجامعت با زنان و عزيزتر و بزرگوارتر است از همسايگى شريكان . پس او را در آنچه آفريده ، ضد و دشمنى نيست كه با او مخالفت كند و نه در آنچه مالك آن گرديده ، همتايى هست كه با او برابرى كند . و هيچ‌كس در پادشاهى كه دارد ، شريك آن جناب نيست . يكى است و يگانه و پناه نيازمندان . كه هميشه را نيست و نابود مىگرداند و هلاك مىكند و آخر را ميراث مىبرد . آن‌كه هميشه بوده و خواهد بود ، در حالتى كه يگانه است ( كه شايبهء كثرت و تركيب در او نيست ) ، و ازلى است ( كه آغاز و انجام ندارد ) . پيش از اول همهء روزگار ، و بعد از گردش‌هاى هر كار ، چنين بوده و مىباشد . آن‌كه هلاك نمىشود و به نهايت نمىرسد .