آن نام را كلمهء تمام و كاملى گردانيد كه مشتمل بود بر چهار جزء ، كه هر يك از آن اجزا ، نامى هستند با هم كه يكى از آنها پيش از ديگرى نبود . پس سه نام از آن نام‌ها را ظاهر گردانيد ، به جهت احتياج خلائق به سوى آنها ، و يك نام از آن نام‌ها را محجوب و مستور ساخت ، و آن نامى است پوشيده از نظر جميع خلائق كه در خزانهء علم خدا است ، كه غير از او كسى آن را نمىداند و اين نام‌هاى سه گانه ، كه ظاهر شدند ، آنچه در ميانهء آنها كمال ظهور دارد ، لفظ اللَّه است تبارك و تعالى . و حق سبحانه از براى هر نامى از اين نام‌ها چهار ركن را رام و مسخر گردانيد ، پس آنچه مذكور شد دوازده ركن مىشود ( كه از ضرب سه در چهار ، يا چهار در سه به هم مىرسد ) . بعد از آن ، از براى هر ركنى از اين ركن‌هاى دوازده‌گانه ، سى نام را آفريد ( كه هر يك از آنها دلالت مىكند بر فعلى از افعال او ) كه به آن ركن‌ها منسوب‌اند ( و مجموع سيصد و شصت نام مىشود چه حاصل از ضرب دوازده در سى ، سيصد و شصت است ) . و آن : رحمان و رحيم و مالك و قدّوس و خالق و بارىء و مصوّر و حىّ و قيّوم و لا تأخذه سنة و لا نوم و عليم و خبير و سميع و بصير و حكيم و عزيز و جبّار و متكبّر و علىّ و عظيم و مقتدر و قادر و سلام و مؤمن و مهيمن و باري و منشىء و بديع و رفيع و جليل و كريم و رزاق و محيى و مميت و باعث و وارث است » . ( و ترجمهء اين نام‌ها به طريق اجمال ، اين است كه : ) اللَّه ، خدا است كه بر وجوب وجود و جامعيت صفات كمال ، مستحق پرستش است . و رحمن ، بسيار بخشاينده است بر خلق دنيا از مؤمن و كافر و نيكوكار و بدكار . و رحيم ، نيك بخشاينده است بر مؤمنان كه در عاقبت ، ايشان را بر رحمت خويش تخصيص مىدهد . و ملك ، پادشاه است و خداوند ملك و جميع ممالك ملكوت اوست ، و همه چيز در تحت تصرف و فرمان اويند . و قدّوس ، پاك است از هر عيبى و وصفى كه لايق نباشد به او و منزه است از همهء قبايح . و بعضى گفته‌اند كه : قدّوس ، به معنى مبارك است و بعضى گفته‌اند كه : به معنى مُمّجد است و اشتقاق آن ، از قدس است و آن ، طهارت و پاكى و پاكيزگى است . و خالق ، آفريدگار است و در وجود آورندهء معدومات ، مقدر به تقدير و حكمت . و بارىء - با همزه - آفريننده است و بىمثال . سابق و مصوّر ، نگارندهء صورت‌هاست به هر وجه كه خواسته باشد . و بعضى گفته‌اند كه معنى آن ، مميز ميان صورت‌ها است به اختلاف تأليف و تركيب .