شما است به علم و قدرت عموماً ، و به فضل و رحمت خصوصاً ؛ در هر جا كه باشيد و خدا به آنچه مىكنيد - از خير و شر - بينايى تمام دارد و اوست پادشاهى آسمان‌ها و زمين كه حكم‌گذارى و فرمان‌روايى او در آنها است ، و به سوى خدا بازگردانيده مىشود عاقبت همهء كارها . در مىآورد شب را در روز ( يعنى در آنْ افزايد چون ايام بهار و زمستان ) و در مىآورد روز را در شب ؛ چون فصل پاييز و تابستان و او دانا است به آنچه در دل‌ها است » ( از امور مكنونه از عزائم و اعتقادات و ارادات ، و چيزى از آنها پوشيده و پنهان نيست ) . 249 / 4 . محمد بن ابى عبداللَّه روايت كرده و آن را مرفوع ساخته از عبدالعزيز بن مهتدى كه گفت : از حضرت امام رضا عليه السلام سؤال كردم از توحيد ، آن حضرت فرمود كه : « هر كه سورهء « قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ » را بخواند و به آن ايمان آورد ، توحيد را شناخته » . عرض كردم كه : آن را چگونه بخواند ، يا تو آن را به چه وضع مىخوانى ؟ فرمود كه : « چنانچه مردم آن را مىخوانند » و دو مرتبه كذلك اللَّه ربّى را در آخر آن زياد فرمود . يعنى : « چنين است خدا كه پروردگار من است » . باب در بيان نهى از سخن گفتن در كيفيت و چگونگى خدا 8 . باب در بيان نهى از سخن گفتن در كيفيت و چگونگى خدا 250 / 1 . محمد بن حسن ، از سهل بن زياد ، از حسن بن محبوب ، از على بن رِئاب ، از ابو بصير روايت كرده است كه گفت : حضرت امام محمد باقر عليه السلام فرمود : « در خلق خدا و عجايب صنع او ، سخن گوييد و در خدا سخن مگوييد ؛ زيرا كه سخن گفتن در خدا ، ثمره‌اى ندارد ، مگر آن‌كه سرگردانى صاحب خويش را بيش مىكند » . 251 / 2 . در روايت ديگر از حريز چنين است كه : « در هر چيز سخن گوييد و در ذات خدا سخن مگوييد » . 252 / 3 . محمد بن يحيى ، از احمد بن محمد ، از ابن ابى عُمير ، از عبدالرحمان بن حجّاج ، از سليمان بن خالد روايت كرده است كه گفت : حضرت امام جعفر صادق عليه السلام فرمود كه : « خدا مىفرمايد كه : « وَ أَنَّ إِلى رَبِّكَ الْمُنْتَهى » « 1 » ، يعنى : « و نيز در صحف موسى و ابراهيم مذكور است ، اين‌كه : به سوى پروردگار تو است پايان كار » ( و رجوع همهء خلائق بعد از انقطاع

--> ( 1 ) . نجم ، 42 .