خلق فرو فرستاده ، در حالتى كه يگانه است و او را دويمى نيست و پناه نيازمندان است ( كه همه كس در همهء امور رو به او مىآورند ) و هميشه بودنش را ابتدايى نبوده ، بىآن‌كه او را به طعام و شراب احتياجى باشد ، و او را مثال و حافظى از روح و غير آن نبود كه او را از عروض زوال و حدوث تغيّر نگاه دارد ، و آن جناب همه چيز را با حافظ آنها از روح و غير آن نگاه مىدارد ، و عارف است به هر چه خلائق به آن جهل دارند ، و در نزد هر جاهلى معروف است ( كه همه او را مىشناسند ) ، و تنهاست ، نه خلقِ او در او قرار دارند و نه او در خلق خود استقرارى دارد ، و به حسّ در نيايد و ملموس نگردد ( كه دست يا غير آن ، بر او بمالند ) ، و ديده‌ها او را درنيابد . برترى جست بر همه چيز و به اين سبب نزديك گرديد همه چيز و به اين جهت از آنها دور شد ، و او را نافرمانى كردند و آمرزيد ، و فرمان او را بردند و جزاى آن را عطا فرمود ، و زمين گرداگرد او را فرو نمىتواند گرفت و آسمان‌ها او را بر نمىتواند داشت ، و همه چيز را به قدرت خويش بر مىدارد ، و هميشه بوده كه هيچ‌كس با وى نبوده ، و او را اوّلى نيست كه ابتدا وجود باشد ، و فراموشى ندارد ، و از خوبى بر نمىگردد ، يا زن و فرزندى ندارد كه او را از خوبى باز دارند ، و غلط از او سر نمىزند و بازى نمىكند ، و ارادهء او را قطع كننده نيست ( كه مانع تعلق آن باشد ، به مراد ) و فصل و جدايى او در ميان افعال بندگان ، جزاى ايشان است بر آنچه كرده‌اند ( كه مطيع را ثواب مىدهد و عاصى را عقاب مىكند ) . و آنچه بفرمايد البته واقع خواهد شد . نزاد كه كسى از او ارث بَرَد و زاده نشد كه كسى شريك او باشد . و هيچ‌كس او را مماثل و همتا نيست » . 248 / 3 . محمد بن يحيى ، از احمد بن محمد ، از حسين بن سعيد ، از نضر بن سُويد ، از عاصم بن حُميد روايت كرده است كه گفت : از حضرت على بن الحسين عليه السلام سؤال شد از توحيد و خداشناسى ، فرمود : « به درستى كه خداى عزّوجلّ دانست كه در آخرالزمان گروهى به هم خواهند رسيد كه متعمق باشند و در باب توحيد خدا پر دقت نمايند ، به اين سبب سورهء « قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ » و آياتى چند از اول سورهء حديد را تا فرمودهء آن جناب : « عَلِيمٌ بِذاتِ الصُّدُورِ » « 1 » ، فرو فرستاد كه خدا را به اين نحو بشناسند . پس هر كه بالاتر از آن را قصد كند ،

--> ( 1 ) . حديد ، 5 .