عاصم بن حُميد ، از محمد بن مسلم ، از امام محمد باقر عليه السلام كه آن حضرت فرمود كه : « امير المؤمنين عليه السلام از براى مردم خطبه خواند و پس فرمود كه : اى گروه مردمان ، جز اين نيست كه منشأ وقوع فتنه‌ها و ضلالت‌ها ( كه موجب امتحان خلائق است ) ، خواهش‌هاى نفس است كه پيروى آنها مىشود ، و احكامى چند كه از سر نو پيدا مىگردد كه در آنها با كتاب خدا مخالفت مىشود ، و در آن مردانى چند ، مردانى را دوست خود مىگردانند و يكديگر را اعانت و يارى مىنمايند . پس اگر باطل ، خالص و ساده مىبود ( كه چيزى از حق در آن نبود ) ، بر هيچ صاحب عقل و فطانت پوشيده نبود ، و اگر حق خالص مىبود ( كه چيزى از باطل با آن نبود ) ، اختلافى به هم نمىرسيد . و ليكن از آن ، مشتى و از آن ، مشتى فراگرفته مىشود ، پس با هم آميخته مىشوند و با هم مىآيند و در اين هنگام ، شيطان بر دوستان خويش مستولى مىشود و بر ايشان دست مىيابد و نجات مىيابند آنان كه پيشى گرفته از براى ايشان از جانب خدا سابقهء نيكوتر كه سعادت دنيا و آخرت است » . 162 / 2 . حسين بن محمد ، از مُعلّى بن محمد روايت كرده است ، از محمد بن جمهور عَمّى ، و آن را مرفوع مىسازد كه گفت : رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه : « هر گاه بدعت‌ها در ميان امت من ظاهر گردد ، بايد كه عالم علم خود را ظاهر كند ( و بيان كند كه آن بدعت است ) . پس هر كه آن را اظهار نكند ، لعنت خدا بر او باد » . 163 / 3 . و به همين اسناد ، از محمد بن جمهور روايت است و آن را مرفوع ساخته كه آن جناب صلى الله عليه و آله فرمود : « هر كه بيايد به نزد صاحب بدعتى و او را تعظيم نمايد و بزرگ دارد ، جز اين نيست كه در خرابى دين اسلام كوشش مىنمايد » . 164 / 4 . و به همين اسناد ، از محمد بن جمهور روايت است و آن را مرفوع ساخته كه گفت : رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه : « خدا ابا فرموده از براى صاحب بدعت كه توبه كند ، يا توبهء او را قبول فرمايد » . به آن حضرت عرض شد كه : يا رسول اللَّه ، چرا صاحب بدعت توبه نمىكند ، يا چگونه مىشود كه توبهء او مقبول نباشد ؟ فرمود : « زيرا كه دلش ، دوستى آن بدعت ، نوشانيده شده » ( و آن بر وجهى در دل او در آمده كه در آن رسوخ به هم رسانيده و جا گرفته كه از آن بيرون نمىرود . از كلام آن جناب چنين ظاهر مىشود كه معنى اول ، كه صاحب بدعت توفيق توبه نمىيابد ، مراد باشد ، اگر چه ، در معنى دوم نيز احتمال دارد ) .