سپاس از آنان به اين است كه تا زنده‌اند از احسان و نيكى و احترام فرزند برخوردار باشند و كمترين نگرانى و رنج از او پيدا نكنند ، هر چند نسبت به فرزند رفتارى نامناسب و تلخ و حتى تلخ‌تر از زهر داشته باشند . اين فرمان حق از سنگين‌ترين فرمان‌هاى او و اجرايش بسى دشوار است ، چاره‌اى هم از آن نيست و بر عهدهء همگان است كه فرمان حق را نسبت به پدر و مادر بپذيرند و به آن عمل كنند و در اين زمينه ترديدى به خود راه ندهند . از حضرت امام صادق عليه السلام روايت شده : إنَّ رَجُلًا أَتَى النَبِىَّ صلى الله عليه و آله فَقَالَ : يَا رَسُولَ اللّهِ ، أوصِنِى ، فقال : لَاتُشرِك بِاللّهِ شَيئاً وَإنْ حُرِّقْتَ بِالنّارِ وَعُذِّبتَ إلّاوَقَلبُكَ مُطمَئِنٌّ بِالإيمَانِ ، وَوَالِدَيكَ فَأطِعْهُمَا وَبِرَّهُمَا حَيَّيْنِ كَانَا أوْ مَيِّتَيْنِ ، وَإن امَرَاكَ أن تَخْرُجَ مِن أهلِكَ وَمَالِكَ فَافعَلْ ، فَإنَّ ذَلِكَ مِن الإيمَانِ « 1 » . مردى خدمت پيامبر صلى الله عليه و آله آمد و گفت : اى رسول خدا ! مرا سفارش كن ؛ حضرت فرمود : چيزى به خدا شرك نورز و گرچه در مسألهء توحيد به آتش بسوزانندت و مورد شكنجه‌ات قرار دهند تحمل كن در حالى كه قلبت مطمئن به ايمان باشد و از پدر و مادرت اطاعت كن و به آنان نيكى و احسان نما چه زنده باشند و چه مرده و اگر به تو فرمان دادند كه دست از خانواده و مال خود بردارى ، دست بردار زيرا پذيرش اين خواسته از ايمان است . از چهار نفرى كه در صدر اسلام مورد عنايت ويژهء حق بودند و از سوى

--> ( 1 ) - الكافى : 2 / 158 ، باب البر بالوالدين ، حديث 2 ؛ مشكاة الأنوار : 159 ، الفصل الرابع عشر فى حقوق الوالدين ؛ وسائل الشيعة : 21 / 489 ، باب 92 ، حديث 27666 ؛ تفسير الصافى : 1444 .