و نيز آن حضرت به پسر شبيب فرمود : يَابْنَ شَبِيبٍ ! إنْ كُنْتَ بَاكِياً لِشَىءٍ ، فَابْكِ لِلْحُسَيْنِ بْنِ عَليِّ بْنِ أبِي طَالِب . . . اى پسر شبيب ! اگر گريه كننده بر چيزى هستى پس براى حسين بن على بن ابى طالب گريه كن . . . و نيز در دنبالهء روايت فرمود : بَكَتْ السَّماواتُ السَبْعُ وَالْأَرَضُوْنَ لِقَتْلِهِ إلى أَنْ قالَ : يابْنَ شَبِيْبٍ ! إِنْ بَكَيْتَ عَلى الْحُسَيْنِ حَتَّى تَصِيْرَ دُمُوْعُكَ عَلى خَدَّيْكَ ، غَفَر اللّه لك كُلَّ ذَنْبٍ . . . « 1 » . آسمان‌ها و زمين براى كشته شدنش گريستند تا فرمود : اى پسر شبيب ! اگر بر حسين گريستى تا جايى كه اشك‌هايت بر گونه‌هايت بريزد خدا همهء گناهانت را مورد آمرزش قرار مىدهد . . . اينها نمونه رواياتى بود كه دربارهء گريهء بر اهل بيت عليهم السلام به ويژه حضرت امام حسين عليه السلام وارد شده است از مجموعهء رواياتى كه به طور مفصل در كتاب‌هاى با ارزش اسلامى آمده ، چند نكتهء مهم استفاده مىشود : 1 - گريه از كسى مورد پذيرش است و نزد خدا داراى پاداش عظيم است كه مؤمن باشد . 2 - گريهء مؤمنى با ارزش است كه در حدّ سعهء وجودىاش تابع و پيرو اهل بيت عليهم السلام باشد . 3 - گريهء انسانى قيمت دارد كه قصدش از گريه خالص باشد و در گريهء

--> ( 1 ) - عيون أخبار الرضا : 1 / 299 ، باب 28 ، حديث 58 ؛ الأمالى ، صدوق : 129 ، المجلس السابع والعشرون ، حديث 5 ؛ وسائل الشيعة : 14 / 502 ، باب 66 ، حديث 19694 ؛ بحار الأنوار : 44 / 285 ، باب 34 ، حديث 23 .