توسل به اهل بيت : اهل بيت عليهم السلام « 1 »

--> ( 1 ) - اشاره ! توسل به اسباب طبيعى و بهره‌گيرى از وسايل و ابزار از ضروريات حيات انسان است و رفع نياز به اسباب و وسائل طبيعى هيچ منافاتى با توحيد ندارد . مسلماً تشنه براى رفع تشنگى آب مىنوشد و گرسنه براى رفع گرسنگى خود به انواع و اقسام وسائل متوسل مىشود و برهنه و بىخانمان براى لباس و منزل خود از ابزار مختلفى استفاده مىنمايد . اما در رابطه با توسل به اسباب غير طبيعى چنان‌چه در قرآن كريم و سنت چيزى به عنوان سبب و وسيله معرفى شده باشد تمسك به آن هيچ اشكالى نخواهد داشت خصوصاً كه براى وسائل و ابزار ، اصالت و استقلالى قائل نشويم و تأثير آن را منوط به مشيت و اذن الهى بدانيم . در قرآن كريم آمده است : « يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَ ابْتَغُوا إِلَيْهِ الْوَسِيلَةَ وَ جاهِدُوا فِي سَبِيلِهِ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ » « اى اهل ايمان ! از خدا پروا كنيد و دست‌آويز و وسيله‌اى [ از ايمان ، عمل صالح و آبروى مقرّبان درگاهش ] براى تقرّب به سوى او بجوييد ؛ و در راه او جهاد كنيد تا رستگار شويد » مائده ( 5 ) : 35 . قرآن كريم در اين آيه شريفه مؤمنان را به بهره‌مند شدن از اسباب و وسائل معنوى دعوت نموده است . مسلماً عبادات وسيلهء تقرب به حضرت حق است ، اما وسائل غير طبيعى منحصر در امور عبادى نيست بلكه در كتاب و سنت وسائلى معرفى شده است كه توسل به آنها استجابت دعا را به دنبال دارد مانند : « وَ لِلَّهِ الْأَسْماءُ الْحُسْنى فَادْعُوهُ بِها . . . » « و نيكوترين نام‌ها [ به لحاظ معانى ] ويژهء خداست ، پس او را با آن نام‌ها بخوانيد » اعراف ( 7 ) : 180 . و يا توسل به دعاى صالحان كه بهترين نوع آن توسل به ساحت پيامبران و اولياى خاص الهى است . « . . . وَ لَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جاؤُكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللَّهَ وَ اسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللَّهَ تَوَّاباً رَحِيماً » « و اگر آنان هنگامى كه [ با ارتكاب گناه ] به خود ستم كردند ، نزد تو مىآمدند و از خدا آمرزش مىخواستند ، و پيامبر هم براى آنان طلب آمرزش مىكرد ، يقيناً خدا را بسيار توبه‌پذير و مهربان مىيافتند » نساء ( 4 ) : 64 . اين عمل در امم سابقه نيزمرسوم بوده است چنانچه در قرآن كريم آمده است كه فرزندان يعقوب از پدر خواستند كه به خاطر ارتكاب گناهان از درگاه الهى براى آنان طلب آمرزش كند . « يا أَبانَا اسْتَغْفِرْ لَنا ذُنُوبَنا إِنَّا كُنَّا خاطِئِينَ » « گفتند : اى پدر ! آمرزش گناهانمان را بخواه ، بىترديد ما خطاكار بوده‌ايم » يوسف ( 12 ) : 97 كه پدر بزرگوارشان نيز درخواست آنان را پذيرفت و فرمود : « قالَ سَوْفَ أَسْتَغْفِرُ لَكُمْ رَبِّي إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ » « گفت : براى شما از پروردگارم درخواست آمرزش خواهم كرد ؛ زيرا او بسيار آمرزنده و مهربان است » يوسف ( 12 ) : 98 . البته براى شيعه و محب واقعى اهل بيت عصمت و طهارت عليهم السلام كه در جاى جاى زندگى خود اثرات توسل بر آن ذوات مقدس را ديده است نيازى به استدلال بر صحت توسل يا عدم صحت آن احساس نمىشود ، چرا كه وقتى اثر و نتيجه عمل به صورت تمام و كمال در مسير زندگى ظهور و بروز پيدا كرد خود دليلى قطعى و واضح بر صحت عمل است . آيا كسى را مىتوان يافت كه در محضر اهل بيت عليهم السلام زانوى ادب بر زمين زده باشد و با خلوص نيت و آگاهى كامل به عظمت آن بزرگواران به دامن پر مهرشان دست نياز دراز كرده باشد و اثرى نديده باشد ؟ لذا در اين اثر بدون مقدمه آثار شگفت‌انگيز توسل به اهل بيت عصمت و طهارت عليهم السلام آمده است تا آنان كه نتوانسته‌اند از دامن پر مهر اهل بيت عليهم السلام فيضى ببرند اثرات توسل به آن وسائط فيض الهى را مشاهده نمايند و جز از محضر پاك پاكان عالم دست بر دامان كسى دراز ننمايند .