پيامبر اسلام با من شرط كرد كه مرا جز مؤمن دوست نمىدارد و جز منافق با من دشمن نيست . و نيز حضرت فرمود : لَوْ ضَرَبْتُ خَيشُومَ المُؤمِنِ بِسَيفِى هَذَا عَلَى أنْ يُبْغِضُنِى ، مَا أبْغَضَنِى وَلَوْ صَبَبْتُ الدُّنيَا بِجَمَّاتِهَا عَلَى المُنَافِقِ عَلَى أنْ يُحِبَّنِى مَا أحَبَّنِى ، وَذَلِكَ أنَّهُ قُضِى فَانْقَضَى عَلَى لِسَانِ النَّبِيِّ الأُمِّيِّ صَلّى اللّهُ عَلَيْهِ وآلِهِ وَسَلَّمَ أنَّهُ قَالَ : يَا عَليُّ لَايُبْغِضُكَ مُؤْمِنٌ ، وَلَا يُحِبُّكَ مُنَافِقٌ « 1 » . اگر با اين شمشيرم بر بينى مؤمن كوبم كه با من دشمن شود ، دشمن نمىگردد و اگر همهء دنيا را به پاى منافق ريزم كه مرا دوست بدارد دوست نخواهد داشت و اين از آن جهت است كه فرمان خدا بر زبان پيامبر امّى صلى الله عليه و آله گذشته كه فرمود : يا على ! هيچ مؤمنى با تو دشمنى نورزد و هيچ منافقى تو را دوست نخواهد داشت .

--> ( 1 ) - نهج البلاغة : 477 ، حكمت 45 ؛ مشكاة الأنوار : 79 ، الفصل الرابع ؛ الغارات : 1 / 27 .