مگر آنكه در پرتو ذكر و ياد خدا و مناجات با محبوبشان نامهء اعمال روزانه را گشوده و به همان منوال به پايان مىبردند و همواره اهل آن خانه‌ها به عشق دوست مىزيستند و به بندگى و عبادت او مىكوشيدند و با اين حال لحظه‌اى از خدمت به بندگان خدا غافل نبودند . انس بن مالك و بُرَيْدَه مىگويند : رسول خدا صلى الله عليه و آله آيهء شريفهء « فِي بُيُوتٍ أَذِنَ اللَّهُ أَنْ تُرْفَعَ . . . » را قرائت كرد پس مردى از جاى برخاسته ، پرسيد : اين بيوت كدام بيوت‌اند ؟ رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود : بيوت پيامبران است ، پس ابوبكر برخاست و گفت : يا رسول اللّه ! اين بيت هم از آنهاست ؟ و اشاره به خانهء على و فاطمه كرد ، پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود : آرى ، از برترين آنهاست « 1 » . بنابراين اهل بيت عليهم السلام ، اهل ذكر و اهل تسبيح و اهل عبادت كامل و اهل خدمت خالصانه به بندگان خدا بودند و پيوسته زبان قال و حالشان مترنم به مناجات و راز و نياز با محبوب بود و با بيان ويژهء خود به پيشگاه حق عرضه مىداشتند : اى دلم مست از مى و از جام تو * شد شروع هستىام با نام تو ياد تو باشد شفاى درد من * شعلهء سوزان به قلب سرد من ياد تو نور دل و جان من است * مايهء روح است و ايمان من است قلب من با ذكر نامت روشن است * خاكم از ياد مدامت گلشن است اى تو آغاز و تو انجام جهان * اى تو پيدا اى تو ظاهر اى نهان اى كريم و اى غفور و اى ودود * مالك الملك همه غيب و شهود اى به رحمت اين جهان را تكيه‌گاه * يا رحيم و يا حكيم و يا إله سوى تو اى مهربان پر مىزنم * تا مرا لطفى كنى در مىزنم

--> ( 1 ) - شواهد التنزيل : 1 / 533 ، حديث 567 ؛ بحار الأنوار : 36 / 117 ، باب 39 ، حديث 64 .