آرى نابينا از چشم ولى بينا از دل ، حقيقت را هرچه و هر كجا باشد و به هر جلوه‌اى متجلّى شود ، مىبيند ولى بينا از چشم و نابينا از دل گرچه حقيقت در كنارش باشد آن را نمىبيند و به تكذيب و انكارش برمىخيزد ! ممكن است كسى دربارهء پيامبر و اهل بيت عليهم السلام سخن بگويد و يا تاريخ آنان را بخواند و يا دربارهء آنان كتاب بنويسد ، ولى حقيقت آنان را نبيند و به عبارت ديگر ، شخص آنان را بنگرد ولى شخصيت آن بزرگواران را نبيند چنان كه دانشمندان مسيحى ولاييك دربارهء اين شاهدان بزم ربوبيّت و نشانه‌هاى الوهيت ، كتاب‌ها نوشته‌اند ولى به آنان ايمان نياوردند و در فرهنگ تحريف شده و درّهء هولناك جهل خود ماندند تا از بين رفتند ! در احوال حضرت امام موسى بن جعفر عليهما السلام آمده است « 1 » كه هر روز در زندان پس از طلوع آفتاب تا هنگام زوال به سجده و عبادت و مناجات بود . هارون روزهايى به بام زندان مىرفت و از روزنهء بام زندان به زندان نگاه مىكرد ، جامه‌اى را در گوشهء زندان مىديد ، روزى به ربيع زندانبان گفت : ما ذاكَ الثَّوْبُ الّذى أَراهُ كلَّ يَومٍ فى ذلِكَ المَوْضِعِ ؟ اى ربيع ! آن جامه‌اى كه همه روزه در آنجا مىبينم چيست ؟ ربيع پاسخ داد : ما ذاكَ بِثَوْبٍ ، وإنَّما هُوَ موسَى بْنُ جَعْفَر ، لَهُ كُلَّ يَوْمٍ سَجْدَةٌ بَعْدَ طُلُوعِ الشَّمسِ إِلى وَقْتِ الزَّوالِ . آن جامه نيست ، موسى بن جعفر است كه هر روز پس از طلوع آفتاب

--> ( 1 ) - به اين جريان در بحث اهل بيت اهل بيت عليهم السلام و مقام فنا اشاره شده ، اما از آنجا كه اين ماجرا از حيث سرمشق بودن براى سالكان نيز اهميت دارد ، تكرار شده است .