اغواگرى مىگويد : من همهء آنان را گمراه مىكنم مگر بندگانت را كه گروهى از آنان مخلصان هستند « 1 » . اين بندگانت ، معناى عام دارد و مخلصان به عنوان مصداق بارز ذكر شده‌اند نه تنها مصداق ، پس هركس مىتواند با تلاش و مجاهدت و رياضت و عبادت كارى كند كه به مقام عصمت دست يابد . آنچه در عرصهء هستى يافت مىشود ، موهبت الهى است : « وَ ما بِكُمْ مِنْ نِعْمَةٍ فَمِنَ اللَّهِ . . . » « 2 » . و آنچه از نعمت ها در دسترس شماست از خداست . . . ولى درجات مواهب و نعمت‌ها فرق دارد ، همچنانكه علل عادى بعضى از امور ، مشهود و معلوم است و علل پاره‌اى ديگر ، مخفى و نهان است . خداوند ، علّتِ حقيقى انسان چيزى را با اختيار و تفويض خود مالك نمىشود كه خدا در تحقق آن نقشى نداشته باشد . هر موجود ممكنى به استناد به وجود واجب يافت مىشود و وقتى وجودش مستند به اوست ، بىترديد هر كمالى هم در اوست از اوست ، حتى فاعل حقيقىِ تعليم دانش‌هاى عادى هم خداست : « عَلَّمَ الْإِنْسانَ ما لَمْ يَعْلَمْ » « 3 » . [ و ] به انسان آنچه را نمىدانست تعليم داد .

--> ( 1 ) - « لَأُغْوِيَنَّهُمْ أَجْمَعِينَ * إِلَّا عِبادَكَ مِنْهُمُ الْمُخْلَصِينَ » الحجر ( 15 ) : 39 - 40 . ( 2 ) - نحل ( 16 ) : 53 . ( 3 ) - علق ( 96 ) : 5 .