به عنوان جاهل متنسّك نام مىبرد ، آنانى كه ممكن است در بخشى از عمل ، پاك و معصوم بوده و اصرار و پافشارى بر ترك گناه و معصيت داشتند اما چون بينش و دريافت آنان ضعيف بوده و تنها به قاضى مراجعه مىكردند ، مصون از خطا نبودند و گرايش به اعمالى داشتند كه آنان را از مدار دين بيرون مىراند و قتلشان را در عرصهء هجوم به مؤمنان به اميرمؤمنان عليه السلام واجب ساخت ! علم و عمل انسان در انسان‌هاى عادى تفاوت ميان بينش و كنش و علم و عمل بيشتر است . هرچه انسان از مقام والاى انسانيت و شخصيت الهى خود پايين‌تر مىآيد ، بخش عقل نظرى از عقل عملى فاصله مىگيرد و دور مىشود از اين رو همواره يكى از آن دو وجود دارد در حالى كه آن ديگر نيست ، يا يكى قوى و توانا و آن ديگر ناتوان و ضعيف است . هرچه انسان رشد مىكند و به سوى كمال مىرود ، اين دو بال پرواز به هم نزديك‌تر مىگردد تا جايى كه نخست ، متحد و سپس واحد مىشود و علم و عمل وحدت مىيابد چنان كه در فرشتگان و مجرّدات عالى ، علم و عمل عين يكديگرند و در صادر نخستين يا ظاهر اول كه حقيقت محمّديه است اوج اين وحدت را مىيابيم . علم و عمل حضرت حق در حضرت حق علم ، عين عمل و هر دو عين قدرت و . . . « . . . وَ ما يَعْزُبُ عَنْ رَبِّكَ مِنْ مِثْقالِ ذَرَّةٍ فِي الْأَرْضِ وَ لا فِي