عملى است . به عنوان نمونه « عدالت » فقط يك ملكهء عملى در انسان است كه ربطى به بُعد شهودى و علمى انسان ندارد . اين ملكهء با ارزش ، انسان را از گناه عمدى و سهوى حفظ مىكند ولى ملكهء عصمت ، انسان را از جهل ، خطا ، سهو ، نسيان و مغالطه در انديشه و تفكر و هر گناهى باز مىدارد پس معصوم هم در بخش معرفت و علم ، مصون از اشتباهِ در فهم و دريافت است و هم در بخش عمل مصون از كار ناروا بوده و هم در بخش تبليغ دين حق مصون از خطا در تبليغ مىباشد . حقيقتِ شهود ، متعلق به عقل نظرى و پرهيز از گناه ، متعلق به عقل عملى است ، هرچند كه منشأ عصمت عقل عملى ، همان معرفت و عقل نظرى و شهود است و اين طور نيست كه عصمت عملى متوقف بر عصمت علمى نباشد . معقول نيست كسى در مقام عمل ، معصوم باشد ولى در مقام علم ، اين گونه نباشد ، زيرا اگر حلال و حرام ، زشت و زيبا و پاك و ناپاك را نداند نمىتواند در مقام عمل معصوم باشد . عصمت اهل بيت عليهم السلام اهل بيت عليهم السلام بر اساس آيات قرآن و روايات ، در مرحلهء عقل نظرى و عقل عملى معصوم‌اند ، يعنى هم درست و صحيح مىدانند و مىفهمند و دريافت مىكنند و هم فهميده‌ها و دريافت شده‌ها را درست و صحيح اجرا مىنمايند ، و هم دانش و بينش و معرفت خود را درست و صحيح به مردم ابلاغ مىنمايند پس در حريم امنِ فهم ايشان نه جهل قصورى و نه جهل تقصيرى و نه سهو و خطا در تطبيق راه پيدا مىكند و نه در حرم امنِ عقل عملىِ آنان خطا و عصيان سهوى و نسيانى يا عمدى راه پيدا مىكند . قرآن دربارهء عصمت اهل بيت عليهم السلام مىفرمايد :