قتيبهء اعشى مىگويد : به محضر حضرت امام صادق عليه السلام رفتم تا فرزندش را عيادت كنم ولى حضرت را بر در خانه محزون و غمگين يافتم ، عرض كردم : فدايت شوم فرزندتان در چه حال است ؟ فرمود : به خدا سوگند حالش خوب نيست ، آنگاه به درون خانه رفت و ساعتى درنگ فرمود و سپس بيرون آمد در حالى كه چهره‌اى گشاده داشت و رنگ پريدگى و حزن و غم از چهره‌اش رخت بر بسته بود . گمان كردم فرزندش بهبود يافته است ، عرض كردم : قربانت گردم كودك در چه حال است ؟ فرمود : از دنيا رفت ، عرض كردم : فدايت شوم ، چگونه است آنگاه كه او زنده بود شما غمگين و گرفته مىنموديد و در اين لحظه كه از دنيا رفته است چيزى از آن حالت را در شما نمىبينم ، امام فرمود : إنَّا أَهْلُ البَيتِ نَجزَعُ قَبلَ المُصِيبَةِ ، فَإذَا وَقَعَ أمرُ اللّهِ رَضِينَا بِقَضَائِهِ ، وَسَلَّمنَا لِأمرِهِ « 1 » . ما اهل بيت پيش از رسيدن مصيبت ، ناله مىكنيم و هر گاه امر الهى واقع شود به قضاى او خشنود و در برابر فرمانش تسليم هستيم . ابراهيم بن سعد مىگويد : حضرت امام سجاد عليه السلام در حالى كه جماعتى نزد او بودند از خانهء خود صداى عزادارى شنيد ، به درون خانه رفت و سپس به مجلس باز گشت ، به ايشان گفتند : آيا اين شيون از خبر مرگ كسى بود ؟ فرمود : آرى ، حاضران او را تسليت دادند و از شكيبايىاش شگفت زده شدند ، امام فرمود :

--> ( 1 ) - الكافى : 3 / 225 ، باب الصبر والجزع والأسترجاع ، حديث 11 ؛ وسائل الشيعة : 3 / 275 ، باب 85 ، حديث 3639 ؛ بحار الأنوار : 47 / 49 ، باب 4 ، حديث 76 .