عَنْهُ ضُرَّهُ مَرَّ كَأَنْ لَمْ يَدْعُنا إِلى ضُرٍّ مَسَّهُ . . . » « 1 » . و چون انسان را گزند و آسيبى رسد ، ما را [ در همهء حالات ] به پهلو خوابيده يا نشسته يا ايستاده [ به يارى ] مىخواند پس زمانى كه گزند و آسيبش را بر طرف كنيم ، آن چنان به راه ناسپاسى و گناه مىرود كه گويى هرگز ما را براى بر طرف كردن گزند و آسيبى كه به او رسيده [ به يارى ] نخوانده است . . . اين گونه انسان‌ها ، خود محور هستند و همهء كارهايشان حتى بندگى و عبادتشان براى رفع مشكل شخصى خودشان و دست يافتن به لذّت است و خدا در زندگى و حياتشان فقط ابزار و وسيله است نه هدف ، آنان بنده و عبد نيستند بلكه بازرگان‌اند كه در پى سود و منفعت‌اند ! ولى خدا محوران نه از ترس ، قدم در عبادت مىگذارند و نه به طمعِ مزد و سود بلكه همهء حركات و سكناتشان براى رضاى خداست و در امورشان جز رضاى دوست را نمىطلبند و نمىخواهند ، از اين جهت در همه حال ، ايستاده ، نشسته و يا به پهلو آرميده به ياد خدا هستند و نماز را هم اگر نتوانستند ايستاده به جا آورند نشسته و يا به پهلو آرميده مىخوانند ، نمازى كه كامل‌ترين نيايش و بارزترين نشان عبوديت و پرستش است . « الَّذِينَ يَذْكُرُونَ اللَّهَ قِياماً وَ قُعُوداً وَ عَلى جُنُوبِهِمْ وَ يَتَفَكَّرُونَ فِي خَلْقِ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ . . . » « 2 » . آنان كه همواره خدا را ايستاده و نشسته و به پهلو آرميده ياد مىكنند و پيوسته در آفرينش آسمان‌ها و زمين مىانديشند . . . اهل بيت عليهم السلام در همهء شؤون - به ويژه در مرحلهء رضا و قهر - با حقيقت

--> ( 1 ) - يونس ( 10 ) : 12 . ( 2 ) - آل عمران ( 3 ) : 191 .