نمىبينند و در مقام رضا مىگويند : رِضَى اللّهِ رِضانا . رضاى خدا رضاى ماست . و نيز حضرت امام حسين عليه السلام در بيانات خود دارد : وَأسيرُ بِسيرَةِ جَدّى وَأبى « 1 » . من به روش جدم پيامبر و پدرم على حركت مىكنم . رضاى اهل بيت عليهم السلام فانى در رضاى خداست آنان چنان بودند كه فقط به رضا و قهر خدا عمل مىكردند و در اين مرحله در مقام فنا قرار داشتند و اين مقام فنا غير از مقام كثرت است چون مىگويند : رضاى ما در رضاى حق فانى است و يك رضا بيشتر وجود ندارد و آن رضاى خداست نه آنكه ما داراى رضاييم و رضاى ما در كنار رضاى خداست و در همهء شؤون رضاى ما با رضاى خدا مطابق افتاده است و رضاى ما برابر خواسته و رضاى حق واقع شده است ؛ چون آنان جز حق نمىبينند و جز حق نمىخواهند و جز حق نمىدانند . ما پس در دايرهء حياتشان يك رضا بيشتر مطرح نيست و آن رضاى خداست . اما كسانى كه در طريق همگويى و مطابقت رضاى خود با رضاى خدا قرار دارند و برابرى و مطابقت را مىجويند هر چند به كمال متوسط راه يافته‌اند ولى از توحيد ناب بسيار دور هستند و هنوز گونه‌اى از شرك در آنان نمود دارد و اين شرك را تنها كسانى مىبينند كه خود در مراحل عالى توحيد هستند و گرنه كسانى كه در مراحل پايين قرار دارند نه تنها اين شرك و آن

--> ( 1 ) - بحار الأنوار : 44 / 328 ، باب 37 .