خدا هستى و حقايق را به وسيلهء وجود شما آغاز كرد ، و با شما هم پايان مىدهد . . . و بازگشت خلق به سوى شما و حسابشان بر عهدهء شماست . پس همهء پيامبران چنان كه در سطور گذشته بيان شده زمينه‌ساز تجلّى آنان در دنيا و حضورشان ميان جمع مخلوقات بودند و اين بزرگواران در اعتدال زمان و مكان و مقام ، از آسمان ارادة اللّه و قلّهء فعل اللّه و اوج رحمت اللّه به چاه طبيعت نازل شدند تا سبب كامل اتصال بين خدا و مخلوقات فراهم آيد و حجّت بر همهء مردم جهان تمام شود . صبح قيامت با طلوع نور محمّدى در حقيقت نزول آنان به اين سيارهء خاكى از لحاظ زمانى هنگام زوال خورشيد هستى است كه همان ظهر هستى باشد و از آن هنگام عصر هستى آغاز مىشود و كائنات شروع به قبض مىشوند ، و پس از آنكه اين دوره يعنى دورهء ظهور پيامبر و اهل بيت عليهم السلام و به ويژه وجود مبارك امام عصر « 1 » به پايان اهل بيت برسد و خورشيد زمان وارد مغرب شود ، همهء هستى در قبض مطلق فرو مىرود و ظلمت دوم پس از گذشت ميليون‌ها سال از ظلمت اول كه پيش از ظهور هستى بوده آغاز مىشود و در آن ظلمت و قبض مطلق است كه خدا مىفرمايد :

--> ( 1 ) - چون ظهور حضرتش پس از غيبت طولانى در زمانى است كه هستى به موقعيّت عصر رسيده و صبح و ظهرش سپرى گشته از آن وجود مبارك تعبير به امام عصر شده است .