و مشيّت الهى و مظهرى از مظاهر آن است . پيامبران در هر كار و از جمله در اعجاز خود متّكى و مستمدّ از منبع لايزال غيبى هستند ؛ خداوند در داستان تخت ملكهء سبا مىفرمايد : « قالَ الَّذِي عِنْدَهُ عِلْمٌ مِنَ الْكِتابِ أَنَا آتِيكَ بِهِ قَبْلَ أَنْ يَرْتَدَّ إِلَيْكَ طَرْفُكَ . . . » « 1 » . كسى كه دانشى از كتاب [ لوح محفوظ ] نزد او بود گفت : من آن را پيش از آنكه پلك ديده‌ات به هم بخورد ، نزد تو مىآورم . [ و آن را در همان لحظه آورد ] . . . قرآن مىفرمايد : آن شخص حول و قوّت را به خود نسبت مىدهد و نيز مىافزايد آنكه دانشى از لوح محفوظ نزدش بود چنين گفت ، تمام اين نكات اشاره به اين است كه كار خارق العاده را به موجب نوعى دانش انجام داد و آن دانش از نوع علومى است كه با اتصال و ارتباط با لوح محفوظ و مقام قرب حق مىتوان به آن رسيد . پس قرآن اين معنا را قبول دارد كه انسان با حركت جوهرى و تزكيه و تعليم به جايى مىرسد كه مىتواند در كائنات تصرّف كند و ولايت تصرّف يابد . همهء اينها نتيجهء قرب است و هر كس به هر اندازه كه به خدا نزديك‌تر است توان تصرّف او بيشتر است . امام صادق عليه السلام از رسول خدا صلى الله عليه و آله و وى از خداوند متعال روايت مىكند كه در حديث قدسى فرمود : مَا تَقَرَّبَ إلىَّ عَبدٌ بِشَىءٍ أَحَبَّ إلَىَّ مِمَّا افْتَرَضَتْ عَلَيْهِ ، وَإنَّهُ لَيَتَقَرَّبُ إلَىَّ

--> ( 1 ) - نمل ( 27 ) : 40 .