[ وَ نُنَزِّلُ مِنَ الْقُرْآنِ ما هُوَ شِفاءٌ وَ رَحْمَةٌ لِلْمُؤْمِنِينَ ] « 1 » . و ما از قرآن آنچه را براى مؤمنان مايهء درمان و رحمت است ، نازل مىكنيم . اما شفاى خاص الخاص : مربوط به اولياى خاص اوست كه با تمام وجود علاقه دارند به مقام قرب نائل شده و شائبه‌اى از شوائب مادّيت گرچه به اندازهء خردل باشد در عمق باطن و سرّ وجودشان نماند كه اين شائبه را گرچه ما مرض ندانيم آنان مرض به حساب مىآوردند و اين گونه شفا وسيله‌اش خود حضرت يار است . به گفتهء حضرت ابراهيم كه در قرآن آمده عنايت كنيد : [ وَ إِذا مَرِضْتُ فَهُوَ يَشْفِينِ ] « 2 » . و هنگامى كه بيمار مىشوم ، او شفايم مىدهد . خلاصه : شفاى هركس به اندازهء درد و ظرفيّت اوست كه هر صاحب دردى واجب است در مقام علاج درد خود برآمده و از شفا و رحمت حضرت دوست بهره بجويد . شفاى گنهكاران در توبه و آراسته شدن به ايمان و عمل صالح و نصيب گرفتن از رحمت اوست . شفاى مطيعان با اجراى دستورها و روى آوردن به عبادات ظاهريّه و باطنيّه و خدمت به خلق حق است . شفاى عارفان به زيادت قربت و پيمودن راه سلوك و حركت در راه عشق و محبّت است . شفاى واجدان در رسيدن به مقام كشف و سپس روى آوردن به منزلگاه شهود

--> ( 1 ) - اسراء ( 17 ) : 82 . ( 2 ) - شعراء ( 26 ) : 80 .