تاريخ روشن و پندآموز اولياى الهى نشان مىدهد كه كارى را جز براى رضاى خدا و جلب خشنودى حق انجام ندادند و در هيچ حركتى و سكونى جز به عنايت دوست نظر نداشتند ، آنان غير حق را در نيت و عمل منظور ننمودند و حتى تمام حوادث و بلاهايى كه ديدند به حساب حق گذاشتند و در اين راه مال و جان ، نثار محبّت محبوب و عشق معشوق نمودند ، اين حقيقت را از لسان وحى دربارهء اميرالمؤمنين عليه السلام بنگريد : [ وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يَشْرِي نَفْسَهُ ابْتِغاءَ مَرْضاتِ اللَّهِ وَ اللَّهُ رَؤُفٌ بِالْعِبادِ ] « 1 » . و از مردم كسى است كه جانش را براى خشنودى خدا مىفروشد [ مانند اميرالمؤمنين عليه السلام ] و خدا به بندگان مهربان است . دين بهتر و با ارزش‌تر براى كسى است كه تمام وجود و هويّت خود را و به عبارت ديگر ظاهر و باطن و عمل و اخلاق و اراده و نيت خويش را تسليم حضرت يار كند و اين براى كسى ميسّر نيست مگر اين كه هستى را از عينك « لا الهَ الَّا اللّه ولا حول ولا قوّة الّا بِاللّه ، ولا مؤثّر فى الوجود الّا اللّه » ببينيد : [ وَ مَنْ أَحْسَنُ دِيناً مِمَّنْ أَسْلَمَ وَجْهَهُ لِلَّهِ وَ هُوَ مُحْسِنٌ ] « 2 » . و دين چه كسى بهتر است از آن كه همهء وجودش را تسليم خدا كرده و نيكوكار است . توبه از تمام گناهان ظاهر و باطن و اصلاح درون و برون يا به عبارت ديگر اصلاح اخلاق و عمل و تكيه بر حضرت دوست در همهء شؤون حيات و خلاصه تصفيهء

--> ( 1 ) - بقره ( 2 ) : 207 . ( 2 ) - نساء ( 3 ) : 125 .