[ وَادْنى حَدِّ الْاخْلاصِ بَذْلُ الْعَبْدِ طاقَتَهُ ثُمَّ لا يَجْعَلَ لِعِلْمِهِ عِنْدَ اللّهِ قَدْراً فَيُوجِبَ بِهِ عَلى رَبِّهِ مُكافاةً بِعَمَلِهِ ، لِعِلْمِهِ انَّهُ لَوْ طالَبَهُ بِوَفاءِ حَقِّ الْعُبودِيَّةِ لَعَجَزَ . وَادْنى مَقامِ الْمُخْلِصِ فِى الدُّنْيا السَّلامَةُ مِنْ جَميعِ الْآثامِ وَفِى الْآخِرَةِ النَّجاةُ مِنَ النّارِ وَالْفَوْزُ بِالْجَنَّةِ ] مرز اخلاص كمترين مرتبهء اخلاص آن است كه به اندازهء استطاعت در مقام عبادت و اطاعت برآيد و آن گاه براى كوشش خود در نزد حق اجر و ثوابى پيش‌بينى نكند ؛ زيرا اگر بنده‌اى در اثر انجام عبادات و تكاليف متوقّع اجر و مزد باشد ، خداى بزرگ مىتواند متقابلًا درخواست انجام كليّه وظايف بندگى را نموده و كمترين تخلّف و كوتاهى را به حساب تقصير و عصيان آورد . عبد بايد به مقتضاى حقوق بندگى در راه اطاعت و انجام اوامر مولا و عمل به مسؤوليّت‌ها باشد و از اين بابت هيچ‌گونه چشم داشت اجر و جزا از حضرت دوست نداشته باشد و كمترين نتيجه و اثر اخلاص اين است كه در دنيا از تمام معاصى مصون مانده و در آخرت از عذاب الهى در امان مىماند و از نعمت‌هاى بهشتى بهره‌ور مىگردد .