اخلاص حقيقتى است كه به وسيلهء قبول شدن عمل منكشف و معلوم مىگردد و با رضا و خشنودى حق امضا مىشود . كسى كه اعمالش به درگاه الهى قبول شود و خداوند متعال از او راضى گردد از مخلصان است گرچه عملش اندك و فعلش قليل باشد و هركس عملش قبول نشود از صف مخلصان جداست گرچه عمل او زياد و كوشش او فوق العاده و چشمگير باشد . در اين زمينه آدم و ابليس بارزترين مصداقند ، ابليس را عبادت شش‌هزار ساله بود ولى مردود حق شد و آدم را لحظه‌اى توبهء خالص ولى قبول حضرت دوست شد ! نشانهء قبولى عمل استقامت در راه خداست و استقامت به دست نمىآيد ، مگر با گذشت كردن از آنچه محبوب اوست در راه دوست و آگاهى و بصيرت و درك صحت و صواب نسبت به هر حركت و سكون و به تعبير ديگر نشانهء پذيرفته شدن عمل با سه حقيقت معلوم مىگردد . 1 - استقامت و پايدارى در عمل . 2 - انقطاع از علائق و بذل كل محبوب در راه حق . 3 - آگاهى و اطلاع كامل بر صحت و درستى عمل . مخلص به اندازه‌اى مراقب خود و بصير به حقايق و لطايف و دقايق اعمال و مجاهدات خويش است كه پندارى در اثر مجاهدت و رياضت ، نفس خود را گداخته و خون خويش را به راه دوست بذل نموده و در حقيقت از خود گذشته ، تا بتواند روح و شعاع علم و عمل و شخصيّت عامل و معمول به عمل را از كدورات و اخلاط نفسانيّه پاك كند و بازگشت اين تزكيه و اخلاص به اين حقيقت است كه در مقام توحيد مراحل تنزيه را پيموده و نفس خود را از غلّ و غش تصفيه مىنمايد