آنان كه آراسته به دو فضيلت امر به معروف و نهى از منكرند از نظر قرآن مجيد اهل نجاتند . [ فَلَمَّا نَسُوا ما ذُكِّرُوا بِهِ أَنْجَيْنَا الَّذِينَ يَنْهَوْنَ عَنِ السُّوءِ وَ أَخَذْنَا الَّذِينَ ظَلَمُوا بِعَذابٍ بَئِيسٍ بِما كانُوا يَفْسُقُونَ ] « 1 » . پس چون پندى را كه به آنان داده شد ، فراموش كردند [ در لحظه نزول عذاب ] پند دهندگانى كه مردم را از بدىها بازمىداشتند ، نجات داديم و آنان را كه ستم كردند به كيفر آن كه همواره نافرمانى مىكردند ، به عذابى سخت گرفتيم . قرآن مجيد در تشويق به اين حقيقت و وجوب و لزوم اين دو واقعيت مىفرمايد : [ تَعاوَنُوا عَلَى الْبِرِّ وَ التَّقْوى وَ لا تَعاوَنُوا عَلَى الْإِثْمِ وَ الْعُدْوانِ ] « 2 » . و يكديگر را بر انجام كارهاى خير و پرهيزكارى يارى نماييد ، و يكديگر را بر گناه و تجاوز يارى ندهيد . معناى تعاون ، كمك و تشويق و زمينه سازى و راه بازكردن براى خير و خوبى است و بستن راه و كوبيدن زمينه براى شرّ و بدى است . قرآن مجيد به تاركين امر به معروف و نهى از منكر حمله سخت دارد آنجا كه مىفرمايد : [ لَوْ لا يَنْهاهُمُ الرَّبَّانِيُّونَ وَ الْأَحْبارُ عَنْ قَوْلِهِمُ الْإِثْمَ وَ أَكْلِهِمُ السُّحْتَ لَبِئْسَ ما كانُوا يَصْنَعُونَ ] « 3 » .

--> ( 1 ) - اعراف ( 7 ) : 165 . ( 2 ) - مائده ( 5 ) : 2 . ( 3 ) - مائده ( 5 ) : 63 .