آنان اتفاق دارند كه بر هر مكلّف عاقل و بر هر پيرو حقيقى قرآن و رسول و امام معصوم واجب است معرفت داشتن و تحصيل يقين و اقرار به اين كه خداوند عالم فرد و يگانه است و شريك و انبازى براى او نيست و به هيچ چيز شبيه و مانند نمىباشد ، چنانچه قرآن ناطق است : [ لَيْسَ كَمِثْلِهِ شَيْءٌ ] « 1 » . هيچ چيزى مانند او نيست . و واجب است بدانى كه جناب او عادل است و هيچ ظلمى بر حضرت او نسبت به هيچ موجودى روا نيست و هرچه انجام مىدهد عين حكمت و محض مصلحت و مساوى با عدالت است . آن جناب قادر و تواناست و حكم و حكومتش به هر چه اراده كند نافذ است عجز و قصورى در آن پيشگاه مقدس راه ندارد . آگاه باش كه هرچه در عالم امكان از مَكْمَن غيب به حيّز وجود و ظهور مىآيد به مشيت بالغه و ارادهء حكيمانه اوست كه : ما شاءَ اللّهُ كانَ وَمالَمْ يَشَأْ لَمْ يَكُنْ « 2 » . خداوند آنچه اراده كند مىشود و آنچه اراده نكند تحقق پيدا نمىكند . واجب است اعتقاد به اين كه حضرت او صادق است و دروغ و كذب به ساحت او روا نيست و هرچه از مراتب ثواب و درجات بهشت براى نيكان وعده داده و هر وعيدى به گنهكاران و عاصيان داده به طور حتم واقع مىشود .

--> ( 1 ) - شورى ( 42 ) : 11 . ( 2 ) - الكافى : 2 / 571 ، باب الحرز والعوذة ، حديث 10 ؛ بحار الأنوار : 70 / 394 ، باب 142 ، حديث 10 .