7 - گفتارهاى حرام هفتمين آفت مجادله و مراء ، سخنان ناروا از قبيل دروغ و غيبت و امثال آن‌ها است كه از لوازم كينه توزى است ؛ زيرا مراء و مجادله هرگز از كلامى كه به منظور نكوهش و توهين به طرف ايراد مىشود خالى نيست . گاهى مناظره كننده سخنان طرف را تحريف مىكند و در نتيجه مرتكب دروغ و افترا و دغل كارى مىگردد و گاهى نيز آشكارا طرف خويش را جاهل و احمق قلمداد مىكند . همهء رفتار سابق الذكر از گناهان كبيره است و بگونه‌اى در قرآن و حديث نسبت به آن‌ها تهديد شده است كه مىتوان گفت : از حد احصا بيرون است . مفضل بن عمر از امام صادق عليه السلام روايت كرده كه فرمود : اگر كسى راجع به مؤمن مطالبى را بازگو كند كه بدان وسيلهء آبروى او را از ميان ببرد و حيثيت او را لكه دار سازد تا آن كه از ديدگاه مردم سقوط كند ، خداوند متعال وى را از حدود مرزهاى ولايت و دوستى خود بيرون مىراند و در حوزهء ولايت و دوستى شيطان وارد مىسازد و شيطان هم از او استقبال نمىكند « 1 » . ابوبصير از امام باقر عليه السلام روايت مىكند كه رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود : ناسزا گفتن به مؤمن فسق و گناه ، كشتن او كفر و خروج از ايمان ، غيبت كردن او معصيتى نابخشودنى و حرمت مالش همسان با حرمت خون اوست « 2 » .

--> ( 1 ) - الكافى : 2 / 358 ، باب الرواية على المؤمن ، حديث 1 ؛ وسائل الشيعة : 12 / 294 ، باب 157 ، حديث 16341 . ( 2 ) - الكافى : 2 / 359 ، باب السباب ، حديث 2 ؛ وسائل الشيعة : 12 / 281 ، باب 152 ، حديث 16311 .