2 - برخورد با يتيمان مردم آنجا كه مربوط به رعايت تقواست در سورهء احزاب آمده : [ يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَ قُولُوا قَوْلًا سَدِيداً ] « 1 » . اى اهل ايمان ! از خدا پروا كنيد و سخن درست و استوار گوييد . و آنجا كه مربوط به برخورد با يتيمان مردم است ، در سورهء مباركهء نساء مىفرمايد : [ وَ لْيَخْشَ الَّذِينَ لَوْ تَرَكُوا مِنْ خَلْفِهِمْ ذُرِّيَّةً ضِعافاً خافُوا عَلَيْهِمْ فَلْيَتَّقُوا اللَّهَ وَ لْيَقُولُوا قَوْلًا سَدِيداً ] « 2 » . و كسانى كه اگر فرزندانى ناتوان پس از خود به جاى مىگذارند ، بر آنان [ از ضايع شدن حقوقشان ] بيم دارند ، بايد [ از اين كه حقوق يتيمان ديگران را ضايع كنند ] بترسند . پس لازم است [ نسبت به شأن يتيمان ] از خدا پروا كنند ، و [ دربارهء آنان ] سخنى درست و استوار گويند . انسان لزوماً بايد از مكافات عمل بترسد ؛ چرا كه ممكن است از خود او يتيم برجاى ماند و هر كسى طبيعتاً علاقه مند است با يتيمانش به خوبى رفتار شود و اگر چنين بخواهد پس با يتيمان ديگران بايد به خوبى برخورد نمايد . 10 - قول معروف محل قول معروف در مرحلهء اوّل در رابطهء با سفيهان و در مرحلهء بعد با اقوام ميت و ايتام و مساكين است .

--> ( 1 ) - احزاب ( 33 ) : 70 . ( 2 ) - نساء ( 4 ) : 9 .