محبوب خداست ، شاحب سخنى است كه در بين مردم سرگرمى آورد و آنان را از حق و حقيقت غافل كند . قالَ عَلىٌّ عليه السلام : الْكَلامُ كَالدَّواءِ قَليلُهُ يَنْفَعُ وَكَثيرُهُ قاتِلٌ « 1 » . على عليه السلام فرمود : سخن مانند دواست . كم آن با منفعت و زيادش كشنده است . در روايت مهمّى آمده : از حضرت سجّاد عليه السلام پرسيدند : كداميك از سكوت و كلام بهتر است ؟ حضرت فرمود : هر كدام را آفاتى است . وقتى هر دو از آفت سالم باشند گفتار از سكوت بهتر است . عرضه داشتند : چگونه ؟ فرمود : خداى عزوجل انبيا و اوصيا را به سكوت نفرستاد ، بلكه آمدند تا بگويند ، بهشت معلول سكوت نيست ، ولايت حق محصول سكوت نمىباشد ، با سكوت رهايى از جهنم معنا ندارد ، بلكه بهشت و آزادى از عذاب و كسب ولايت حق به سخن است « 2 » . سِبابُ الْمُؤْمِن فُسُوقٌ وَقِتالُهُ كُفْرٌ « 3 » . زشت گفتن به مؤمن فسق و جنگ با او كفر است . انَّ اللّهَ يُبْغِضُ الْفاحِشَ الْمُتَفَحِّشَ « 4 » . رسول اسلام صلى الله عليه و آله فرمود : خداوند بدگوى زشت زبان را دشمن دارد .

--> ( 1 ) - غرر الحكم : 211 ، حديث 4081 ؛ ميزان الحكمة : 11 / 5248 ، الكلام ، حديث 17907 . ( 2 ) - الاحتجاج : 2 / 315 ؛ بحار الأنوار : 68 / 274 ، باب 78 ، حديث 1 . ( 3 ) - الكافى : 2 / 359 ، باب السباب ، حديث 2 ؛ وسائل الشيعة : 12 / 281 ، باب 152 ، حديث 16311 . ( 4 ) - الكافى : 2 / 324 ، باب البذا ، حديث 4 ؛ بحار الأنوار : 75 / 176 ، باب 22 ، حديث 5 .