قول حسن در قرآن قرآن مجيد از سخن ناروا و سخنى كه دل را بيازارد و قولى كه در آن توهين به افراد يا مسخره كردن مردم باشد ، همه را نهى مىنمايد . [ يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا يَسْخَرْ قَوْمٌ مِنْ قَوْمٍ عَسى أَنْ يَكُونُوا خَيْراً مِنْهُمْ وَ لا نِساءٌ مِنْ نِساءٍ عَسى أَنْ يَكُنَّ خَيْراً مِنْهُنَّ وَ لا تَلْمِزُوا أَنْفُسَكُمْ وَ لا تَنابَزُوا بِالْأَلْقابِ بِئْسَ الِاسْمُ الْفُسُوقُ بَعْدَ الْإِيمانِ وَ مَنْ لَمْ يَتُبْ فَأُولئِكَ هُمُ الظَّالِمُونَ ] « 1 » . اى اهل ايمان ! نبايد گروهى گروه ديگر را مسخره كنند ، شايد مسخره شده‌ها از مسخره كنندگان بهتر باشند ، و نبايد زنانى زنان ديگر را [ مسخره كنند ] شايد مسخره شده‌ها از مسخره كنندگان بهتر باشند ، و از يكديگر عيب‌جويى نكنيد و با لقب هاى زشت و ناپسند يكديگر را صدا نزنيد ؛ بد نشانه و علامتى است اين كه انسانى را پس از ايمان آوردنش به لقب زشت علامت‌گذارى كنند . و كسانى كه [ از اين امور ناهنجار و زشت ] توبه نكنند ، خود ستمكارند . راستى عجيب است ، آنان كه در سخن گفتن ، اهل مراقبت و مواظبت و محاسبه نيستند و در اداى سخن خود را آزاد مىدانند به فرموده قرآن مجيد : ظالم و ستم‌پيشه‌اند و خداوند ستمكاران را دوست ندارد . قول حسن در روايات در زمينهء سخن گفتن روايات بسيار مهمّى در كتب معتبر حديث مانند :

--> ( 1 ) - حجرات ( 49 ) : 11 .