طمع و قناعت بدان كه طمع از جملهء اخلاق مذموم است و مذلّت اندر حال نقد بود و خجلت به آخر كار . هر كه به كسى طمع دارد با وى مداهنت كند و نفاق كند و به عبادت ريا كند و بر استخفاف و باطل وى صبر كند و آدمى را حريص آفريده‌اند كه بدان كه دارد هرگز قناعت نكند و جز به قناعت از حرص و طمع نرهد . و رسول صلى الله عليه و آله گفت : اگر آدمى را دو وادى پر زر بود وادى خواهد و جز خاك اندرون آدمى پُر نگرداند « 1 » . و فرمود : خُنك آن كس كه راه اسلام به وى نمودند و قدر كفايت به وى دادند و بدان قناعت كرد « 2 » . عوف بن مالك گفت : نزديك رسول صلى الله عليه و آله بوديم هفت يا هشت كس گفت : بيعت كنيد با رسول خداى ، گفتيم : بر چه بيعت كنيم ؟ گفت : بيعت كنيد كه خداى را بپرستيد و پنج نماز بپاى داريد و هر چه فرمايد به سمع و طاعت پيش رويد و يك سخن آهسته گفت : و از هيچ كس سؤال مكنيد و اين قوم پس از آن چنان بودند كه اگر تازيانه از دست ايشان بيفتادى فراكس نگفتندى كه به من ده « 3 » .

--> ( 1 ) - روضة الواعظين : 2 / 429 ؛ محجة البيضاء : 6 / 50 ، كتاب ذم المال . ( 2 ) - مجموعة ورام : 1 / 163 ، بيان ذم الحرص والطمع ؛ محجة البيضاء : 6 / 51 ، كتاب ذم المال . ( 3 ) - مجموعة ورام : 1 / 164 ، بيان الحرص والطمع ؛ محجة البيضاء : 6 / 52 ، كتاب ذم المال .