آرى ، چون روح از تربيت انبيا و اوليا اثر گيرد و نفس از آلودگىها برهد و قلب پروانهء شمع جمال حضرت حق شود نه اثرى از نفاق بلكه اثرى از هيچ گناه باطنى و ظاهرى در انسان نخواهد ماند ، آن وقت است كه انسان به حقيقت انسان است و براى او در اين عرصهء حيات محورى جز عشق به محبوب باقى نمىماند و بر اثر اين محبت و عشق است كه با مركب عمل صالح به عالىترين مقام كه مقام فناى در او بقاى به اوست مىرسد . به قول عارف جامع امير حسين حسينى هروى : اى پرده نشين اين گذرگاه * بىعشق به سر نمىرسد راه اول قدمى كه عشق دارد * ابرى است كه جمله كفر بارد آنان كه زجام عشق مستند * حق را زبراى حق پرستند دل حق طلبيد و نفس باطل * اين عربده نيست سخت مشكل چون در نظر تو ما و من نيست * او باشد و او دگر سخن نيست مىبين و مپرس تا بدانى * مىدان و مگوى تا نمانى سر بر قدم و قدم به سر نه * وانگه قدم از قدم به در نه بىنام و نشان شو و نشان كن * بىكام و بيان شو و بيان كن تو جام جهان نماى خويشى * از هر چه قياس توست پيشى همان علايمى كه در قرآن مجيد براى منافق بيان شده ، در روايات هم همان علايم تفسير و تشريح شده ، از اين جهت در اين زمينه باب جداگانه‌اى تحت عنوان نفاق و روايات لازم نبود ، اگر متن روايات اين باب را خواستيد به « بحار الأنوار » مراجعه كنيد « 1 » .

--> ( 1 ) - بحار الأنوار : 72 / 202 .