[ نَكَصَ عَلى عَقِبَيْهِ ] « 1 » . به عقب برگشت . بازگشتند . اين همه عتبه است كه خون صدهزار صديق بر خاك امتحان ريخته است . پس روندگان صادق و طالبان عاشق كه در خرابات به جام كرامات مست شدند و ذوق شهود بازيافتند و در مستى عجب و غرور افتادند و هرگز روى هشيارى و بيدارى نديدندى و در حجب كرامات : أصْحابُ الْكِراماتِ كُلُّهُمْ مَحْجُوبُونَ « 2 » . بماندند و آن كرامات را تب وقت خويش ساختند و زنّار خوش آمد آن بربستند و روى از حق بگردانيدند و به خلق روى آوردند . كيست انسان آن كه انسش با خداست * كه دوايش درد و درد او دواست هر دلى كاو نيست دائم دردناك * نيست و اصل نيست داخل نيست پاك هر وصالى كش فراقى در پى است * لايق عقل و دل و دانا كى است وصل خواهى از خدا غايب مباش * شه نبينى غايب از نايب مباش

--> ( 1 ) - انفال ( 8 ) : 48 . ( 2 ) - همهء ياران و اصحاب با كرامت پرده‌نشين هستند . مرصاد العباد : 123 .