بيماران را لباس عافيت بپوشاند ؛ آمين يا ربّ العالمين . قَدْ حَمَلَ الْكِتابَ عَلى آرائِهِ ، وَعَطَفَ الْحَقَّ عَلى أهْوائِهِ ، يُؤمِنُ النّاسَ مِنَ الْعَظائِمِ ، وَيُهَوِّنُ كَبيرَ الْجَرائِمِ « 1 » . كتاب الهى را بر نظريات باطل خود حمل و تأويل نموده و حق را بر هواهاى خويش برمىگرداند و مردم را از حوادث و يا خطاهاى بزرگ آسوده‌خاطر مىنمايد و گناهان بزرگ را براى آنان ناچيز جلوه مىدهد . اگر آن منحرف از مسير حق به محدوديت علم و انديشهء خود اعتراف نمايد ، حتماً دامى كه پيش پاى مردم گسترده است ، جالب بودن و فريبندگى خود را از دست خواهد داد ، پس چه بايد كرد ؟ خيلى روشن است كه چه بايد كرد ، بايد نخست عقل و وجدان خود را از كار انداخت و نگذاشت كه آن دو وسيلهء آگاهى و عمل كه مستند به حكمت هدايت انسان‌هاست ، وارد ميدان كار شوند و سپس قرآن و سنّت و هر منبع الهى ديگر را مانند موم به هر شكلى كه هوا و هوسش مىخواهد در آورد و خود را به معارف قرآن ، دانا معرّفى نمايد و بدين طريق همگان را نيازمند درگاه خود بسازد ! ! البته بيان اميرالمؤمنين عليه السلام در اين مورد با گروهى از صيادان جوامع است كه دام‌هاى مخصوص براى صيد كردن ساده‌لوحان تهيّه مىنمايند . گروه‌هاى بسيار فراوانى وجود دارند كه امتيازها و تكيه‌گاه‌هاى ديگرى را كه مردم آن‌ها را پذيرفته‌اند به صورت تورهاى متنوع درمىآورند و براى وصول به مقاصد حيوانى خود آن‌ها را پيش پاى ساده لوحان مىگسترانند : علم ، فلسفه ، هنر ، سياستمدارى ، قضا ، حتى منش عرفان به خود بستن همه و همهء اين‌ها با

--> ( 1 ) - نهج البلاغة : خطبهء 86 ؛ بحار الأنوار : 2 / 56 ، باب 11 ، حديث 36 .